Laat ik voorop stellen dat ik een voorstander ben van het principe van een inburgeringscursus. Ik zeg voornamelijk het principe omdat er nogal wat schort aan de uitvoering. Zo heb ik het afgelopen jaar verscheidene malen aan de wethouder proberen uit te leggen waar de pijnpunten liggen. Inburgeringscursussen kunnen veel effectiever en goedkoper, daar ben ik van overtuigd. Maar het principe van een inburgeringscursus, namelijk het wegwijs worden in Nederland en het leren van de taal: dat staat voor mij als een paal boven water overeind.

Gisteren deed echter het College van Beroep de langverwachte uitspraak over het niet kunnen verplichten van Turkse staatsburgers door de Nederlandse regering. Voormalig minister Van Middelkoop (thans is de portefeuille onder de hoede van Minister Donner) ging samen met de gemeenten Rotterdam en Vlaardingen in hoger beroep, nadat de rechtbank had geoordeeld in het voordeel van een paar advocaten van Turkse origine die hebben bepleit dat de Nederlandse regering Turkse staatsburgers niet kan opleggen om een inburgeringscursus te volgen en het examen met goed gevolg af te ronden. Het College oordeelde dat het Associatieverdrag EEG - Turkije (EEG is de voorloper van de Europese Unie) voorschrijft dat  er geen nieuwe maatregelen genomen mogen worden die de Turken op de arbeidsmarkt belemmeringen opwerpen.

Ik begrijp dat internationale verdragen boven de nationale wetgeving gaat, maar toch betreur ik de uitspraak van het college. Ik ben niet geboren als sociaaldemocraat, maar ben het geworden toen ik al heel klein was en enorme verschillen zag in de samenleving. Dat ik met een kennis mee moest naar de huisarts om te tolken en de huisarts via mij aan de meneer vertelde dat hij verschrikkelijk ziek was. Of dat ik met een buurvrouw meemoest naar het GAK om te tolken. Ik raakte als kleine jochie al overtuigd van het belang van het kennen van de Nederlandse taal. Want het kennen van de Nederlandse taal is echt de factor die ervoor zorgt dat je in Nederland aan het werk kan en kan slagen. Ik zie nog steeds te vaak in mijn eigen omgeving dat jonge bruiden naar Nederland komen, kinderen en krijgen en niet kunnen volgen wat hun kind dan op school leert. Of jongemannen die in Turkije hoogopgeleid zijn, maar hun niveau nooit halen omdat ze het leren van de taal uitstellen. En van uitstel komt afstel. 

In dat licht is de uitspraak van het College van Beroep te betreuren. Maar toen kwam Donner als een soort van superman (zonder rode cape) op het toneel en zei dat hij de uitspraak van het college gaat bezien. Hij wil gaan bekijken hoe Turkse staatsburgers alsnog verplicht kunnen worden om de taal te leren. Daarvoor moet hij in overleg treden met de Turkse regering en akkoord krijgen van de andere EU-lidstaten. Het werkte op mijn lachspieren omdat ik voor me zie hoe zo'n gesprek gaat. Donner stapt in het vliegtuig naar Ankara en wordt ontvangen door Davutoglu (Turkse Minister van Buitenlandse Zaken)

Donner: "dat associatieverdrag uit 1963 die onze voorgangers hebben gesloten. Zouden we dat kunnen herzien?"

Davutoglu: "Hoezo?"

Donner: "jullie staatsburgers mogen wij (de Nederlandse regering) niet meer verplichten om de Nederlandse taal te leren"

Davutoglu: "de Nederlandse regering...hmmm....daar zit die Geert Wilders toch ook bij?

Donner: "Nee, hij doet niet echt mee, maar hij steunt ons wel. En hij heeft er onder andere voor gezorgd dat in ons gedoogakkoord staat dat ik met jou in gesprek moet om een aantal andere bilaterale overeenkomsten aan te passen"

Davutoglu denkt in de tussentijd aan Geert Wilders, die man die tien kulargumneten had aangedragen dat Turkije nooit bij de EU kon horen, de Turkse premier een mafkees noemde en de democratisch gekozen Turkse regering ondemocratisch en autocratisch noemde. 

Davutoglu: "ok zouden we dan kunnen afspreken dat nederland volledige medewerking verleent voor een voortvarende toetreding van Turkije tot de Europese Unie?

Donner: "nou, ik ben bang dat Geert dat niet goed vindt"

Davutoglu: "dan vind ik het ook best dat jullie je netjes houden aan de afspraken die wij ooit samen gemaakt hebben.

Donner stapt met een sip gezicht op het vliegtuig naar Nederland. In het vliegtuig trekt zijn gezicht iets bij. Want hij heeft bezien of Turkse staatsburgers verplicht kunnen worden om een inburgeringscursus te volgen. Vredig stapt hij na aankomst in Den Haag op zijn fiets naar het Binnenhof........