Rutte geeft af op de presentatrice van Netwerk omdat hij in kwaad daglicht wordt gesteld (lees: hij een asociaal programma heeft waardoor rijken nog rijker worden en armen nog armer). Heel Nederland neemt kennis van het feit dat Balkenende een Zeeuw is die harder trapt als hij wind tegen heeft (lees: er belabberd slecht voor staat omdat Nederland Balkenende-moe is). Wilders denkt dat hij alle thema’s kan verbinden met massa-immigratie en aanstuurt op een tweestrijd met Cohen (lees: alle realiteitszin en band met Nederland kwijt is). Cohen die zijn ambt als burgemeester opgeeft voor een hondenbaan om lijsttrekker te worden van de PvdA en mijn vertrouwen heeft omdat hij zich fatsoenlijk opstelt. Daar vertrouw ik op.

 

Een ander onderwerp is wie met wie wat gaat doen na 9 juni. Diverse kopstukken spreken voorkeurscoalities uit. Er worden breekpunten geformuleerd, waardoor je impliciet partijen uitsluit. Peilingen wijzen uit dat het dan na 9 juni nog eens zeer lastig kan worden met de formatie. Duidelijk is dat links en rechts, progressief en conservatief, nog nooit zo ver van elkaar hebben gestaan. Ik sta voor een progressief Nederland dat vooruit gaat. Een sterke progressieve partij aan de linkerkant spreekt mij aan.

 

Helemaal helder is dat het belangrijkste thema voor de landelijke verkiezingen het thema economie is. En terecht: in een tijd dat de inkomsten van de Staat afnemen is het belangrijk dat kritisch wordt gekeken naar de uitgaven, dat er goed wordt gekeken naar de mogelijkheden om meer inkomsten te vergaren en hoe de economie kan worden gestimuleerd. De keuze zit hem er echter in dat dat op een eerlijke manier gebeurt. Dat juist in een tijd dat het moeilijk is we de lasten eerlijk verdelen. Dat we er niet voor zorgen dat de minderbedeelden in ons Nederland nog armer worden. Dat we van de sterke schouders juist nu vragen om de zwaarste lasten te dragen.