Laat ik voorop stellen dat ik een voorstander ben van het principe van een inburgeringscursus. Ik zeg voornamelijk het principe omdat er nogal wat schort aan de uitvoering. Zo heb ik het afgelopen jaar verscheidene malen aan de wethouder proberen uit te leggen waar de pijnpunten liggen. Inburgeringscursussen kunnen veel effectiever en goedkoper, daar ben ik van overtuigd. Maar het principe van een inburgeringscursus, namelijk het wegwijs worden in Nederland en het leren van de taal: dat staat voor mij als een paal boven water overeind.

Gisteren deed echter het College van Beroep de langverwachte uitspraak over het niet kunnen verplichten van Turkse staatsburgers door de Nederlandse regering. Voormalig minister Van Middelkoop (thans is de portefeuille onder de hoede van Minister Donner) ging samen met de gemeenten Rotterdam en Vlaardingen in hoger beroep, nadat de rechtbank had geoordeeld in het voordeel van een paar advocaten van Turkse origine die hebben bepleit dat de Nederlandse regering Turkse staatsburgers niet kan opleggen om een inburgeringscursus te volgen en het examen met goed gevolg af te ronden. Het College oordeelde dat het Associatieverdrag EEG - Turkije (EEG is de voorloper van de Europese Unie) voorschrijft dat  er geen nieuwe maatregelen genomen mogen worden die de Turken op de arbeidsmarkt belemmeringen opwerpen.

Ik begrijp dat internationale verdragen boven de nationale wetgeving gaat, maar toch betreur ik de uitspraak van het college. Ik ben niet geboren als sociaaldemocraat, maar ben het geworden toen ik al heel klein was en enorme verschillen zag in de samenleving. Dat ik met een kennis mee moest naar de huisarts om te tolken en de huisarts via mij aan de meneer vertelde dat hij verschrikkelijk ziek was. Of dat ik met een buurvrouw meemoest naar het GAK om te tolken. Ik raakte als kleine jochie al overtuigd van het belang van het kennen van de Nederlandse taal. Want het kennen van de Nederlandse taal is echt de factor die ervoor zorgt dat je in Nederland aan het werk kan en kan slagen. Ik zie nog steeds te vaak in mijn eigen omgeving dat jonge bruiden naar Nederland komen, kinderen en krijgen en niet kunnen volgen wat hun kind dan op school leert. Of jongemannen die in Turkije hoogopgeleid zijn, maar hun niveau nooit halen omdat ze het leren van de taal uitstellen. En van uitstel komt afstel. 

In dat licht is de uitspraak van het College van Beroep te betreuren. Maar toen kwam Donner als een soort van superman (zonder rode cape) op het toneel en zei dat hij de uitspraak van het college gaat bezien. Hij wil gaan bekijken hoe Turkse staatsburgers alsnog verplicht kunnen worden om de taal te leren. Daarvoor moet hij in overleg treden met de Turkse regering en akkoord krijgen van de andere EU-lidstaten. Het werkte op mijn lachspieren omdat ik voor me zie hoe zo'n gesprek gaat. Donner stapt in het vliegtuig naar Ankara en wordt ontvangen door Davutoglu (Turkse Minister van Buitenlandse Zaken)

Donner: "dat associatieverdrag uit 1963 die onze voorgangers hebben gesloten. Zouden we dat kunnen herzien?"

Davutoglu: "Hoezo?"

Donner: "jullie staatsburgers mogen wij (de Nederlandse regering) niet meer verplichten om de Nederlandse taal te leren"

Davutoglu: "de Nederlandse regering...hmmm....daar zit die Geert Wilders toch ook bij?

Donner: "Nee, hij doet niet echt mee, maar hij steunt ons wel. En hij heeft er onder andere voor gezorgd dat in ons gedoogakkoord staat dat ik met jou in gesprek moet om een aantal andere bilaterale overeenkomsten aan te passen"

Davutoglu denkt in de tussentijd aan Geert Wilders, die man die tien kulargumneten had aangedragen dat Turkije nooit bij de EU kon horen, de Turkse premier een mafkees noemde en de democratisch gekozen Turkse regering ondemocratisch en autocratisch noemde. 

Davutoglu: "ok zouden we dan kunnen afspreken dat nederland volledige medewerking verleent voor een voortvarende toetreding van Turkije tot de Europese Unie?

Donner: "nou, ik ben bang dat Geert dat niet goed vindt"

Davutoglu: "dan vind ik het ook best dat jullie je netjes houden aan de afspraken die wij ooit samen gemaakt hebben.

Donner stapt met een sip gezicht op het vliegtuig naar Nederland. In het vliegtuig trekt zijn gezicht iets bij. Want hij heeft bezien of Turkse staatsburgers verplicht kunnen worden om een inburgeringscursus te volgen. Vredig stapt hij na aankomst in Den Haag op zijn fiets naar het Binnenhof........

De afgelopen dagen is de kwestie van het verbod op onverdoofd ritueel slachten onder een vergrootglas gelegd, terwijl de Partij voor de Dieren al drie jaar geleden een initiatiefvoorstel had ingediend. In dat voorstel wordt een einde gemaakt aan de uitzonderingsregel zoals die in de Dierenwelzijnswet is benoemd voor de slacht volgens islamtistische en israëlitische tradities, hetgeen neerkomt op een verbod op ritueel slachten voor moslims en joden.

De manier waarop de discussie de afgelopen dagen/weken/maanden is gevoerd heeft me enorm gestoord. Of je bent voorstander van het voorstel van dierenvriend Marianne Thieme en daarmee tegen religieuze rituele slacht of je bent voor ritueel slachten en daarmee meteen een brute dierenbeul. Niets is minder waar... twee verworvenheden voor sociaaldemocraten, namelijk dierenwelzijn en het ruimte geven aan geloofsgemeenschappen hoeven niet op gespannen voet met elkaar te staan. Dat is het nu wel, maar hoe is dat toch gekomen. Hieronder mijn perspectief op het verloop.

Toen in de Tweede Kamer de eerste termijn van het initiatiefvoorstel was besproken belde ik in februari onze woordvoerder in de Tweede Kamer op met de vraag hoe de PvdA in dit dossier staat. Het antwoord was geruststellend: "wij zijn voor het verminderen van dierenleed, maar vinden wel dat geloofsgemeenschappen de ruimte moeten krijgen", was het antwoord van Tjeerd van Dekken. Ik was echt gerust gesteld.

In de weken en maanden daarna zag ik GroenLinks, SP, D66 en de PVV zich scharen achter de Partij voor de Dieren en zag ik dat CDA, ChristenUnie en de SGP zich uitspraken tegen het voorstel. Ik was met stomheid geslagen toen ik hoorde dat de PvdA zich voor het initiatiefvoorstel van Thieme en daarmee dus voor een verbod op onverdoofd ritueel slachten had uitgesproken. De VVD volgde enkele dagen later, ook voor het initiatiefvoorstel. Een politieke meerderheid voor het verbod op ritueel slachten was ontstaan!

Toen ik aan de telefoon hing kwam ik er gauw achter dat ik niet de enige was die zich stoorde aan het gegeven dat de Kamerfractie van de PvdA geen leden of geloofsgemeenschappen die het voorstel zou treffen had geconsulteerd en slecht had gecommuniceerd over het ingenomen standpunt met de achterban. Hoe kon het toch zo zijn dat in twee maanden tijd de ruimte die aan geloofsgemeenschappen gegeven zou worden zo plotsklaps werd gemarginaliseerd? Steeds meer werd mij duidelijk dat het standpunt was gebaseerd op onderzoeken. Maar juist tijdens de hoorzitting van afgelopen donderdag in de Tweede Kamer werd duidelijk dat onderzoeken over dierenleed en ritueel slachten elkaar tegenspreken. Dat brengt mij tot de conclusie dat het fundament onder het standpunt van de PvdA over ritueel slachten niet langer houdbaar is en dat het standpunt heroverwogen en herzien dient te worden.

Aanstaande zondag is er een Politieke Ledenraad (hoogste adviserend orgaan voor de Kamerfractie) in Utrecht. Prominent op de agenda staat het verbod op ritueel slachten. Ik hoop en reken erop dat de Politieke Ledenraad de fractie nadrukkelijk adviseert om het ingenomen standpunt te heroverwegen en te herzien. Ik wens de afgevaardigden uit het land heel veel wijsheid toe. In die discussie zou het volgende ook aan de orde moeten komen:

- los je met een verbod op onverdoofd ritueel slachten het probleem met dierenwelzijn op? Nee, een miniem percentage van het geproduceerde vlees in Nederland wordt ritueel geslacht. Daarnaast worden de laaste minuten van een dier onder een vergrootglas gelegd, terwijl de situatie in megastallen of de massa bio-industrie een veel grotere bijdrage zou leveren aan het verminderen van dierenleed. Maar ja, daar is geen politieke meerderheid voor...

- verbeter je met dit voorstel de relaties met moslims en joden? Nee, je creëert juist een afstand. De manier waarop moslims en joden hun verontwaardiging uitspreken is logisch. Want het is niet de taak van de politiek om voor te schrijven hoe geloofsregels nageleefd moeten worden. Dat laat je binnen de grenzen van de rechtstaat over aan de geloofsgemeenschappen zelf (vrijheid van godsdient)...

- wie maak je gelukkig met dit voorstel? Mensen die een groot shart hebben voor dieren zouden veel gelukkiger worden als de Haagse politiek een einde zou maken in de situatie in de megastallen. Dit voorstel past uitstekend in de anti-islamagenda van Wilders. Dat hij durft om daarvoor zijn buitenlandse donaties op het spel te zetten...(maar ach, die zou hij toch openbaar moeten maken)

Ik wens de Politieke Ledenraad zondag veel wijsheid toe. Vervolgens is het de beurt aan de Kamerfractie: ik zou in ieder geval het advies willen geven 'heroverweeg en herzie'! Een verbod op onverdoofd ritueel slachten doet meer kwaad dan goed!

'Facts are friendly' zei mijn oude werkgever vaak. Daar moest ik aan denken toen ik mijn eerste statistische analyse toepaste op de uitslagen van de verkiezingen voor de Provinciale Staten van 2 maart 2011 van de vier grote steden. Deze cijfers waren wel heel erg vriendelijk. Het zal niemand ontgaan zijn dat de regeringspartijen VVD, CDA met gedoogpartner Wilders in de vier grote steden (Amsterdam, Rotterdam, Den Haag en Utrecht) geen meerderheid halen.  De resultaten laten echter zien dat deze uitslag voor het kabinet en deze partijen genoeg stof geeft tot nadenken. Rutte moet zich toch een paar keer achter de oren hebben gekrabd. Verhagen zou zijn daden van de afgelopen maanden eens serieus moeten hebben overwogen en Wilders, tja Wilders helpt dit kabinet nu niet aan een meerderheid in de Eerste Kamer. 

Hieronder een aantal cijfers op een rij:

1. De regeringspartijen VVD en CDA met gedoogpartner PVV halen in Amsterdam bij elkaar opgeteld 26,7% van de stemmen, in Rotterdam 38,2%, in Den Haag 40,9% en Utrecht 30,4%. Nergens een meerderheid. Zelfs nergens een krappe minderheid.

2. De PvdA is in alle vier de grote steden de grootste. Wint in Amsterdam bijna 5% ten opzichte van 2007, in Rotterdam en Den Haag met meer dan 1% en verliest in Utrecht met 1 procent. In Utrecht is de PvdA nu wel de grootste ten opzichte van de raadsverkiezingen van 2010.

3. De PvdA in Amsterdam alleen is groter (28,6%) dan de regeringspartijen VVD en CDA met gedoogpartner PVV bij elkaar (26,7%). 

4. De PvdA in Rotterdam slaat een flink gat met de PVV (7,5%). 

5. Het CDA dreigt een partij in de marge te worden in de grote stad. In Amsterdam scoort het CDA het slechtst (3%). Aan mijn collega's in Rotterdam wens ik wijsheid in de koers die zij gaan kiezen ten opzichte van de regering.

6. De VVD blijft stabiel in de grote stad, maar krijgen op rechts stevige concurrentie van de PVV. De iets mildere toon van de VVD krijgt op dit moment meer oor in Amterdam, Den Haag en Utrecht, maar niet in Rotterdam. Hier is de PVV iets groter dan de VVD.

Tot zover. Aan enkele collega's heb ik beloofd een uitgebreide analyse te doen. Resultaten zal ik bloggen.

De afgelopen weken heb ik me meerdere malen druk gemaakt om besluiten van het kabinet Rutte/Wilders. Ik heb enkele tweets gewijd aan het symboolpolitiekkabinet. Hoewel in de beeldvorming het kabinet alles poogt te ondernemen om het beeld neer te zetten dat zij krachtig besturen, laat het na luttele maanden van bestuur zich kennen. 

Symboolpolitiek omdat je met 130 km over de Afsluitdijk mag en je dat 15 seconden scheelt. Symboolpolitiek waar het gaat om het realiseren van een boerkaverbod. Symboolpolitie door het benoemen van een minister van Veiligheid, terwijl er miljoenen bezuinigd gaan worden op veiligheid. Zo kan ik nog wel even doorgaan.

Maakt dit kabinet Rutte/Wilders dan geen keuzes? Jawel, dat doen ze! Maar het zijn de foute keuzes. Er gaan honderden miljoenen uitgegeven worden aan een gevechtsmissie in Afghanistan, terwijl de meerderheid van politieke partijen er in de vorige kabinetsperiode erover eens waren dat de laatste Nederlandse militair eind 2010 vertrokken zou zijn uit Afghanisatan. Dankzij het financieel/economish beleid van dit kabinet gaan de minima en middeninkomens er de komende jaren volgens het CPB erop achteruit, terwijl de hogere inkomens gaan stijgen. Dankzij dit kabinet zullen de huren de komende jaren jaarlijks stijgen met ongeveer 5 procent. Dankzij het kabinet Rutte wordt het OV in de drie grote steden aanbesteed, waardoor er haltes zullen verdwijnen en wachttijden langer zullen worden.

Politiek is het maken van keuzes. De keuzes die dit kabinet maakt zijn niet mijn keuzes en zijn niet de keuzes van de partij waar ik me met hart en ziel voor inzet. Waar ik me enorm aan heb geërgerd was het besluit om 300 miljoen te bezuinigen op passend onderwijs en 300 miljoen op de jeugdzorg. Nu het college dankzij de PvdA een visie opstelt voor de decentralisatie van jeugdzorg, krijgen jeugdzorginstellingen het bericht dat ze honderden onderwijsplaatsen in het speciaal onderwijs moeten schrappen en dat ze honderden medewerkers in de ambulante zorg moeten ontslaan. Om te huilen zo erg!

Dankzij het kabinet Rutte/Wilders wordt er bezuinigd op de meest kwetsbaren in onze samenleving. Help daarom de rechtse meerderheid in de Tweede Kamer ook niet aan een meerderheid in de Eerste Kamer. Stem bij de Provinciale Statenverkiezingen op 2 maart PvdA (in ieder geval links)

De zomervakantie is een periode dat post zich ophoopt tot enorme stapels. Er is dan toch flink wat tijd nodig om die stapels door te akkeren.

Drie dingen trokken in het bijzonder mijn aandacht.

1. De enorme hoeveelheid gedrukt materiaal van culturele instellingen, die op mij een indruk maken dat het niet de goedkoopste alternatieven zijn. Nu is het begrijpelijk dat culturele instellingen, vooral in deze tijden zichtbaar willen maken aan lokale politici wat er georganiseerd en gepresteerd wordt. Niks mis mee, zelfs bemoedigend, maar ik vraag me dan af of er wel eens wordt nagedacht aan andere manieren om informatie te delen. Denk aan digitale nieuwsbrieven, digitale mailings etc. De hoeveelheid papier die ik heb weggegooid is echt immens.

2. De relatiemagazines van de gemeente en deelgemeenten. Medewerkers informeren door een krantje en relatieonderhoud met fancy magazines. Dat moet goedkoper en efficiënter kunnen.

3. Jaarverslagen van verschillende (gesubsidieerde) organisaties. Het is belangrijk om transparant te zijn en de gebruikte middelen te verantwoorden aan het publiek. Ik zie tegenwoordig wel steeds meer organisaties die een aanbiedingsbrief sturen over het jaarverslag zonder het papieren verslag zelf. In de aanbiedingsbrief worden dan kort de meest opvallende punten gepresenteerd, met de mededeling dat een papieren exemplaar gevonden kan worden op de website of aangevraagd kan worden via de mail.

Vooral in deze tijden waar de overheidsfinanciën onder druk staan is het voor iedereen belangrijk om goed te rade te gaan waarop bespaard kan worden. De drie voorbeelden hierboven zullen geen miljoenen opleveren, waarmee we flinke gaten kunnen dichten, maar zijn wel simpele zaken waarmee een begin gemaakt kan worden.

Verkiezingstijd betekent verkiezingsstrijd. Landelijke kopstukken van diverse politieke partijen zijn niet meer weg te slaan van de televisie, radio en kranten. De toon van het debat is vlijmscherp, verwijten over en weer.

Op 15 november 2009, nadat Dominic Schrijer werd verkozen tot lijsttrekker van de PvdA Rotterdam, voorspelde ik dat de PvdA de grootste zou blijven in Rotterdam. We wisten allemaal wel dat het heel erg spannend zou worden. Rechtsaf terug naar af à la 2002-2006 met Leefbaar of linksom vooruit met de PvdA.

Uiteindelijk scheelde het een haartje: 651 stemmen op een bevolking van 589.000. Ik ben geen visionair, maar toen me werd gevraagd hoeveel zetels we zouden kunnen halen als PvdA voorspelde ik dat het er minimaal 12 zouden zijn en hoogstwaarschijnlijk 14. 15 zou helemaal top zijn. Ik voegde er ook wel eens aan toe dat het 14-14 zou kunnen eindigen en dat het aantal uitgebrachte absolute stemmen de doorslag zou kunnen geven. Zo waar, het gebeurde.

Wij hebben vanuit de PvdA de afgelopen vier jaar enorm veel werk geleverd en de kiezer heeft ons daarvoor beloond. We hebben de afgelopen maanden een enorm goede campagne gevoerd, waarbij we van deur tot deur zijn gegaan om het vertrouwen van de Rotterdammer te vragen. Die 651 stemmen verschil zou hem zomaar daarin kunnen zitten. Of een actie op 2 maart om langs diverse HBO's en MBO's langs te gaan om scholieren te vragen om te gaan stemmen of een flyeractie op Centraal station. We zien in ieder geval dat het verschil heeft gezeten in de marge.

De uitslagenavond op het stadhuis was enorm spannend. Na het tellen van 5 procent van de stemmen stond Leefbaar 6 procent voor. De eerste reactie van Pastors was die dan ook van een slechte verliezer. Hij kon niet geloven dat zoveel mensen op de PvdA hadden gestemd. En inderdaad, het verschil slonk tot 2 procent met het tellen van 50 procent van de stemmen. Bij de definitieve voorlopige uitslag na middernacht stond de PvdA met enkele honderden stemmen voor.

Ik zelf was enorm verheugd dat 1720 Rotterdammers het hokje bij nummer 16 hadden ingekleurd. Daardoor zit er vanaf het begin bij.

Conclusie van de verkiezingen is dat we zien dat Rotterdam verdeeld is. Ik geloof in de PvdA-oplossing dat iedereen meetelt en meedoet en niet in de Leefbaar-boodschap dat we de achteruitgang en de islamisering enz. moeten stoppen. We zullen een zware vier jaar tegemoet gaan, die wellicht nog harder, emotioneler en heftiger wordt dan de afgelopen vier jaar. Maar het doel blijft dat we net als we in 2006 beloofden dat Rotterdammers er in 2010 beter voor zouden staan, ook in 2010 beloven dat Rotterdammers in 2014 beter voor staan. Met een vertrekkende Pastors uit de raad en Sörensen op de achterbankjes zal dat nog makkelijker lukken.

Dat is logisch!

Gelukkig 2010 allemaal.

De actualiteit van 2009 draaide om het woordje crisis.

Financieel: aandelenkoersen kelderden, banken stortten in of moesten overeind gehouden worden door staatssteun. Direct gevolg voor Rotterdam: onzekerheid voor veel Rotterdammers over de toekomst over bijvoorbeeld het behouden van een baan. Actie stadsbestuur: juist in moeilijke tijden investeren en zoveel mogelijk investeren om ervoor te zorgen dat Rotterdam sterker uit de crisis komt.

Economisch: over de hele wereld was er sprake van krimp. Gevolgen voor de overheidsfinanciën. Bezuinigingen worden aangekondigd. Direct gevolg voor Rotterdam: de begroting van 2010 staat in het teken van bezuinigingen. Actie stadsbestuur: presenteert een degelijke begroting en na wensen van de meerderheid van de raad goedgekeurd. Alleen SP en Leefbaar stemmen zoals gewoonlijk tegen.

Politiek-bestuurlijk: de twee VVD-wethouders houden het voor gezien wanneer de hete adem van Wilders in de nek wordt gevoeld. CDA-fractie en CDA-wethouders liggen met elkaar in de clinch. Actie: vertrek VVD-wethouders wordt gecompenseerd door in ieder geval een dijk van een vent die zelfs de meest zure collega's in de raad aan het lachen krijgt. 

Persoonlijk: gezinsperikelen en het bericht dat mijn zoontje autistisch is. Moeilijke momenten, maar het maakt je als persoon sterker en het drijft je nog meer om het uiterste te geven. Een project voor het leven.

2010 wordt een mooi jaar. 's-Ochtends straalde de zon al. De afgelopen maanden waren de eerste tekenen van het aantrekken van de economie in zicht. In maart 2010 zijn er verkiezingen waar de PvdA de grootste van de stad blijft en het project voor het leven gaat door. Wat ben ik in ieder geval blij dat we in een land leven waar er volop mogelijkheden zijn om als je ervoor gaat het voor elkaar te krijgen en dat er voorzieningen en mensen zijn die voor je klaar staan.

Ga ervoor en maak er wat van dit jaar. In Rotterdam kan dat!

Vandaag werd bevestigd dat wethouder Vervat zijn volledige salaris heeft gedoneerd aan het Fonds Bijzondere Noden. Dit fonds staat Rotterdamse huishoudens bij die in financieel noodweer verkeren. Een onafhankelijk samenwerkingsverband tussen particuliere fondsen, levensbeschouwelijke organisaties, hulpverleningsinstellingen en de gemeente Rotterdam.

Dat een wethouder vrijwillig zijn volledige salaris doneert aan liefdadigheid is geweldig. Volop hulde, respect en een diepe buiging. Wat nog mooier is is de keuze voor dit fonds. Verkiezingsstunt of niet, heel veel Rotterdamse huishoudens zullen profijt ondervinden van deze solidariteitsactie, die overigens menig sociaaldemocraat is ingegeven. In tegenstelling tot de Leefbaren die in de commissie MVP wel eens gezegd hebben dat als je arm bent dat dat je eigen schuld is. Flauwekul natuurlijk, want Rotterdammers kiezen er niet zelf voor om arm te zijn. Vaak overkomt men dat zonder dat je er invloed op kan uitoefenen.

Terwijl de PvdA-wethouder zijn salaris doneert, loopt het wachtgeld van een ex-wethouder die luistert naar de naam Marco Pastors bijna af. Deze man wil graag opnieuw, maar dan ook heel graag wethouder worden en had een tijdje geleden al ingezien dat hij daar het meest kans op maakte door naar de door hem en de zijnen verafschuwde PvdA te lonken. Hij zag het gebeuren, totdat hij de misser maakte door een motie van wantrouwen in te dienen tegen de burgemeester waarmee hij in het college wilde zitten. Op de vraag hoe je kan samenwerken met een burgemeester die je niet vertrouwt kon hij geen antwoord geven. Resultaat: de PvdA heeft Leefbaar Rotterdam als light-versie van de PVV uitgesloten.

PvdA'ers zijn vrijgevig: als het wachtgeld van Pastors afloopt en hij wordt geen wethouder en hij mocht in een financieel zwaar weer terechtkomen (wat ik hem overigens absoluut niet toewens), kan hij altijd een beroep doen op het Fonds Bijzondere Noden Rotterdam.