Voor een politicus of een politieke partij gaat het voor een belangrijk deel om de standpunten en ambities, voor een ander belangrijk deel gaat het om de realiseerbaarheid ervan en het ‘geprocessed’ krijgen. Het gaat ook om het creëren van draagvlak, zoeken van medestanders (ook bij de oppositie) en de communicatie erover naar iedereen die voor het proces relevant is. Met vervolgens wat regie erop, en dan hebben we een ideaal traject waar we als politieke partij voor in het leven zijn geroepen.

Dat we hierin soms als ledenpartij ook de plank volledig mis kunnen slaan, blijkt uit het proces rond het “onverdoofd ritueel slachten”. Schoolvoorbeeld van hoe het niet moet gaan.

Een klein groepje volksvertegenwoordigers wilde zich dit onderwerp, waar juist de Partij voor de Dieren mee kan scoren, eigen maken, in plaats van dat belangrijkere sociaal-democratische onderwerpen worden bediscussieerd of gewoon het verkiezingsprogramma wordt uitgevoerd.

Natuurlijk kunnen dergelijke processen zich zo in de fractie voltrekken; zij heeft een bepaalde eigen verantwoordelijkheid in de politieke arena. Maar dan moet er wel gewerkt worden ‘in de geest’ van het verkiezingsprogramma. Of: wanneer het een minor onderwerp betreft, dan kan de fractie natuurlijk zelfstandig en autonoom actie ondernemen. Het onderwerp ‘onverdoofd ritueel slachten’ is echter dusdanig major voor vele leden en onze achterban, wat een goed intern debat en gedegen proces van raadpleging juist vereist. Goed, er is nog geprobeerd om aan het eind, toen de  fractie al stelling had genomen, wat interne discussies er over te voeren, maar van een echt basic achterban-benadering was geen sprake, met alle gevolgen van dien.

Los van wat ikzelf inhoudelijk van de casus vind, ik weet dat het onderwerp niet alleen leeft bij de Joden en de Moslims. Ik sprak vorige week en passant een ‘witte’ vrouw die zonder ernaar gevraagd te hebben van plan was om haar lidmaatschap van vele tientallen jaren door dit voorval op te zeggen. “Wij moeten geen partij zijn die het belang van dieren boven het belang van mensen stellen en het debat erover niet voeren terwijl dat wel bij een sociaal-democratische partij hoort!”, zei ze.

Onvoldoende is bij de Tweede Kamer-fractie sprake geweest van politieke realiteit van de vereniging PvdA en de gevoelens en culturele identiteit van de achterban, en het is helaas niet gelukt om dat voldoende tussen de oren te krijgen door de partijtop. Nu is de Eerste Kamer aan zet, wellicht dat zij nog iets kunnen betekenen.

Ervan leren
Natuurlijk kunnen interne processen ontaarden en kunnen inschattingen achteraf gezien lastig uitpakken. Waar het om gaat is hoe we hiervan leren en verbeteren. Ik als voorzitter zou dat interne debat, ook over de Heilige huisjes, graag in de partij goed willen managen. De Moderne PvdA kan zo’n dergelijk proces namelijk best hebben. De Moderne PvdA is zich bewust van het belang van dergelijke onderwerpen en weet in de toekomst de achterban ook op dit soort belangwekkende onderwerpen goed te betrekken. Want daar sta ik voor: leren van het verleden, oog (en oor) voor geluiden uit alle gelederen van de partij en onze achterban, en met een frisse en positieve blik op de toekomst.

www.renekronenberg.nl