Congressen van politieke partijen mogen wat mij betreft wel wat levendiger. En elke keer als ik dat zeg, moet ik denken aan het bewuste CDA-congres van 2 oktober 2010 dat Nederland in z'n ban hield. Ook ik zat gekluisterd aan de TV, wat een drama en acteerspel! Jan en alleman gaf acte de presence.

Er is me in die tijd 1 persoon specifiek bijgebleven, en dat is onze Henk. Henk haalde alles uit de kast om de partij door het congres te leiden en het CDA bij elkaar te houden. Hij deed dat met verve, charme en kunde; ik had wel vertrouwen in onzen Henk. Er zijn namelijk ook geweldige CDA-ers! 

Verhagen tja, daar voel je het aan je water dat het om de macht gaat. Alleen al als je naar ‘m kijkt of in de buurt bent. Anderzijds: je weet waar je bij Verhagen aan toe bent. En dan ‘os’ Camielke, de derde prominent die ik heb onthouden van dat congres. Dat Fortuyn-saluut naar vijand/baas/vriend Verhagen ... echt verschrikkelijk!

Maar het meest gedesillusioneerd ben ik geworden van Bleker. Ik dacht, die vent probeert als bij het grote publiek onbekende CDA-er zijn partij bij elkaar te houden, en geeft er bijna z'n leven voor. Ok, hij was interim-voorzitter, maar toch was-ie DE man die de verbinding maakte. Maar toen hij binnen twee weken staatssecretaris werd, toen viel Henk bij mij compleet door de mand. Hij zat daar als partijvoorzitter z'n eigen baan te acquireren,  zo zou je achteraf kunnen concluderen.

Bleker is wat dat betreft voor mij echt onbetrouwbaar overgekomen (en dan heb ik het nog niet over dat Mauro-briefje bij Pauw en Witteman); ik zal zo'n 'Blekertje' niet maken. Bouwen aan een partij, daar moet je als (betrouwbaar) voorzitter een lange tijd voor uittrekken. Dat is mijn stelling, waaraan ik mezelf ook ga houden. Natuurlijk tot je houdbaarheidsdatum, totdat de partij je de Maas in stuurt, zeg maar.

Ik naar Den Haag? Nee, ik ben faciliterend aan Den Haag! Niet dit ‘Blekertje’ van mij!