Vandaag is het feest in Marokko. Koning Mohamed VI viert het elfde jaar als koning. Er hangen veel vlaggen op straat. De koning viert zelf het feestje in Noord_ Marokko in de havenstad Tanger. De dagbladen staan vol met advertenties van provincies; banken, grote bedrijven die elk de koning bejubelen om zijn prestaties. De kranten zijn niet erg onafhankelijk dus voor een echte analyse over de staat van de democratie ben je aangewezen op bijvoorbeeld Le Jeune Afrique. Over het algemeen is de huidige koning een stuk democratiser dan de gevreesde; autoritaire Hassan II die zijn politieke tegenstanders liet wegkwijnen in grotten in de bergen. Mohamed VI brak al snel een lans voor meer vrouwenrechten. Vrouwen konden makkelijker scheiden en gelijke rechten op allerlei vlakken werd in gang gezet.

Vorige week las ik een special van een tijdschrift waarin stond dat geweld tegen vrouwen op de werkplek, thuis en op straat nog steeds niet wettelijk geregeld is. Evenmin de handhaving. Er is wel al een telefoonnummer meld geweld maar echte zorg is er nog niet/ In een kritisch interview werd de minister van Sociale Zaken aangesproken op het feit dat de twee jaar geleden beloofde wetgeving nog steeds niet van de grond is gekomen. Ook in Marokko speelde het overleg tussen departementen een rol in de vertraging. Een flink deel van de Marokkanen verzet zich tegen meer rechten voor vrouwen, dat bleek ook bij de aankondiging van de koning toen er massademonstraties waren.

De rapportage van het bureau van de Verenigde Naties voor steden en wonen gaf ook een interessante analyse/ Het aantal mensen dat in een krottenwijk, bidonville leeft is gedaald van 18 miljoen naar 12 miljoen ondanks een groei van de bevolking/ Van een op de drie naar een op de zeven Marokkanen. Nog steeds te veel maar er wordt flink gebouwd overal. De armoede is nog steeds een groot probleem. Een vriend van mij uit Rabat verkoop tassen op de markt en werkt ongeveer 14 uur per dag. Om half twaalf s nachts is de marktkraam opgeruimd. Per dag krijgt hij 50 dirham iets minder dan 5 euro. Het minimumloon ligt een stuk hoger maar bij veel werkloosheid en gebrek aan handhaving ben je blij dat je eenbaanhebt: Een vriendin die werkt bij een Frans bedrijf die zijn marketing en call centre goedkoop uit Marokko uitvoert; krijgt 500 euro in de maand.

Een groot deel van de bevolking kan niet lezenof schrijven. Ondanks alle programma s is het percentage analfabeten 32 procent, onder de 60 plussers zelfs 80 procent. De koning is erg machtig en de regering stelt niet zoveel voor evenmin als het parlement. Als de koning iets belangrijk vindt, start hij een eigen programma en zet een stichting op met veel geld. Ik bezocht een stichting die in 2003 opgericht was om gedetineerden te helpen bij hun reintegratie. De koning had deze in 2003 opgezet. Een opvallend initiatief.

Voor de toerist is het prettig verblijven. Gastvrije families, zo ook de familie Talbi die ik in het huisje van hun oma in El Hank onverwacht bezocht. Veel supporters van het Nederlands elftal met zelfs in de buitenwijken van Rabat voetbalshirts van Feyenoord of het Nederlands Elftal. Het eten is prima en de monumenten indrukwekkend. Vanmiddag was ik getuige van de massale komst van gelovigen naar de reusachtige moskee Hassan II die half op zee gebouwd is en waar alle Marokkanen niet geheel vrijwillig aan hebben meebetaald. Na Mekka is het de grootste ter wereld met ruimt voor 25000 moslims.