Gefeliciteerd! Belgie heeft weer een regering sinds vanmiddag de 60-jarige Eli di Rupo, socialist uit Wallonie de eed aflegde bij koning Albert, als eerste van de nieuwe ministersploeg. Na de verkiezingen duurde het maar liefst 541 voordat er een kabinet gevormd was met verschillende bemiddelaars. Het wantrouwen tussen de beide gemeenschappen was zo groot dat er eerst een overeenkomst over de randgemeenten bij Brussel moest worden gesloten. Pacten noemen ze dat in Belgie en ze worden al decennia gesloten tussen de VLamingen en Walen. Wie daarover meer wil lezen, kan teruggrijpen op prachtige politieke thrillers geschreven door De Wetstraat-watcher Hugo De Ridder, bijvoorbeeld Sire geef me 100 dagen!

De afgelopen jaren hebben de drie gewesten (Vlaanderen, Wallonie en Brussel) steeds meer bevoegdheden gekregen en geld, zodat de nationale regering steeds minder te zeggen heeft.Ook nu weer gaat er meer macht decentraal.  Wat houdt het land eigenlijk nog bij elkaar? De koning, de grote staatschuld en de Rode Duivels, het nationale voetbalteam was mijn antwoord toen ik in 1996 in een artikel in het faculteitsblad van Bestuurskunde deze vraag mijzelf stelde.

In 1996 had ik het genoegen een half jaar in Belgie te wonen en van het studentenleven te genieten. In Louvain-la-Neuve studeerde ik politieke wetenschappen aan de universiteit. Met zeven andere studenten woonde ik in een Frans studentenhuis. Ik las de Franstalige kranten - Le Soir en La Liberation - en keek de Franstalige tv. Wat mij toen opviel was dat er amper bericht werd over Vlaanderen. Het nieuws ging over Brussel en Wallonie. Veel Franstaligen spraken beter Engels dan Nederlands. Voor een job in Brussel werd het echter steeds belangrijker goed Nederlands te spreken.

Zeer interessant vond ik destijds het bezoek dat ik met de Vlaamse beweging bracht aan Voeren, de Nederlandse enclave in Wallonie boven Luik, waar de spanning tussen beide bevolkingsgroepen dikwijls hevig was en de strijd tussen de Vlaamse leeuw en Waalse haan soms bijna letterlijk werd uitgevochten.

Een ander opvallend verschijnsel vond ik het progressieve gehalte van de partijen in het Franstalige gedeelte. De 1-mei bijeenkomsten, dag van de arbeid, traditioneel voor de Parti Socialiste, werden ook georganiseerd door de liberalen en christen-democraten. Door de invloed van de arbeiders op de politiek, zagen ook die politieke stromingen het belang in om op deze dag iets te doen.

Terug naar 2011. Het kabinet is een mooie mix van socialisten-liberalen-christen-socialen, Franstaligen en Vlaamse bewindslieden. Na de onderhandelingen over Brussel volgden nog ruim twee maanden discussie over de begroting voor 2012 en verder. Laten we hopen dat de bezuinigingen voldoende zijn en het regeerakkoord een paar jaar meegaat en verkiezingen nog even uitblijven. Ik wens de socialisten succes in dit grote, nationale middenkabinet, waar de Vlaamse nationalist, Bart de Wever buiten de deur kon worden gehouden. Beetje trots ben ik dat de socialisten na zoveel jaren weer een premier leveren en een ooit arme weesjongen, zoon van Italiaanse immigranten, Elio Di Rupo nu eerste minister is.