Vanavond  spraken deelraadsleden over het bestek voor de gebiedsgerichte inkoop van Zorg en Welzijn. Charlois is een van de koplopers en stelt in samenwerking met de stad een programma op voor de aanbesteding. De vraag is wat wij ervan vinden. Moeten we eigenlijk wel aanbesteden?  Helaas zijn de ervaringen met aanbestedingen de afgelopen jaren niet allemaal positief. De eerste aanbesteding van de huishoudelijke zorg ging mis en de winnende partij bij de inburgering bleek geen kwaliteit te kunnen leveren. Voor het welzijnswerk en jongerenwerk heeft Charlois net de aanbesteding achter de rug. Charlois Welzijn verloor heel wat werk en onder andere Dock en Pit010 namen het stokje over. De resultaten laten nog op zich wachten, omdat pas 1 januari de nieuwe situatie inging. Maar de aanbesteding biedt voordelen. Goed opschrijven wat voor resultaten je wilt bereiken voor je burgers. Meer en beter doen met minder.

Dat is ook het credo bij de aanbesteding zorg en welzijn. Bijna 50 miljoen euro is er minder te besteden en de gemeente krijgt er in fasen taken van het Rijk bij. Wie kijkt hoeveel geld er nog omgaat in Rotterdam, zal verbaasd zijn. 300 miljoen euro voor de wet maatschappelijke ondersteuning, 980 miljoen euro voor de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten, waarvan de begeleiding als deel overkomt naar de gemeente, en ruim 1,5 miljard euro vanuit de zorgverzekeringswet, zeg maar de ziekenhuizen.

Zoveel gemeenschapsgeld, wordt dat wel goed besteed? wat voor resultaten levert op? wordt er wel goed samengewerkt?  Het voordeel van de aanbesteding is om de samenhang tussen de beleidsvelden zorg en welzijn te beschrijven en een visie naar voren te brengen. Eigen verantwoordelijkheid eerst. Kunnen mensen zelf iets doen? Hun buren, familie of kennissen, kortom het sociaal netwerk? Zo nee, dan is er ruimte voor collectieve voorzieningen en in de laatste plaats voor individuele voorzieningen. Of slaan we te ver door met eigen verantwoordelijkheid?

Dat klinkt mooi op papier, maar zijn er voldoende waarborgen voor de kwetsbaren in de wijken, die weinig opleiding hebben, amper sociale netwerken en niet goed de weg weten naar voorzieningen? Ook voor die individuen moet de gemeente na de aanbesteding voldoende oog hebben. Geven we de sturing uit handen als de winnende partijen aan de slag gaan?

Vanavond dachten we over deze vragen na en bedachten welke kwaliteitseisen je moet stellen. Zijn de nieuwe aanbieders gecertificeerd? Hebben ze een goede klachtenregeling? Doen ze aan onafhankelijk tevredenheidsonderzoek bij mensen die van hun diensten gebruik maken? En wat doen ze op gebied van stages en werkgelegenheid?

En een belangrijke vraag: vindt er een forse verschuiving plaats van zorg naar welzijn? Kan je bijvoorbeeld door fors meer te investeren in sport & bewegen voor ouderen de vraag naar zorg flink verminderen? En kun je een flinke verschuiving van genezen naar preventie bewerkstelligen? Liever 1000 fitte ouderen dankzij laagdrempelige programma's in de wijken voor fitness en bewegen dan 10 dure hartoperaties! Beter 100 curssussen voor kinderen hoe om te gaan met depressies en angsten dan 5 dure psychiatrische behandelingen als ze 20 jaar zijn geworden en de problemen op jonge leeftijd geen aandacht hebben gekregen!

Het is een interessant proces tussen deelgemeenten en stad, diensten, zorgaanbieders en maatschappelijke instellingen op gebied van wonen, zorg en welzijn. Spannend is wat de uitkomst zal zijn en of partijen die meedoen aan de aanbesteding tevreden zullen zijn over het proces. Het resultaat telt uiteindelijk: betere welzijn en zorg voor die bewoners die dat nodig hebben, zodat ze volop mee kunnen (blijven) doen in de samenleving.

Moeten wijkgebouwen wijken? Zo luidde de titel van een nota van het dagelijks bestuur van Charlois uit augustus 2009. In middels zijn we ruim 2,5 jaar verder en kunnen we de balans opmaken. Drie wijkgebouwen zijn gesloten en drie andere hebben een ander beheer gekregen. Is dat een probleem? Vanavond maakte de deelraad in Charlois de balans op, als voortgang van vele discussie die in 2010 en 2011 zijn gevoerd.

Wie kijkt naar de maatschappelijke ontwikkelingen ziet dat dit geen ramp is voor de wijken. De bezettingsgraad van de wijkgebouwen werd steeds lager en minder bewoners maakten gebruik van de voorzieningen. Het tekort op de begroting liep steeds meer op voor de deelgemeente. Er moest wat veranderen!

De gebouwen in de wijken Pendrecht, Carnisse en de Tarwewijk hebben inmiddels een andere bestemming gekregen. Zo is in het gebouw De Middelburgt Kinderservice Hotels gekomen voor kinderopvang. De koffieruimte voor ouderen is verplaatst naar de Zuiderkroon, want aan de koffiecorner in het oude wijkgebouw aan Plein 1953 bleek, ondanks de aanvankelijk grote vraag, geen behoefte.

In de Tarwewijk kwam reintegratiebedrijf Agens voor de aanpak van full engagement waarbij mensen zonder betaald werk uit de wijk gevraagd worden arbeidsritme op te doen en stappen te ondernemen om uit de uitkering te komen.

En de meest opvallende tranformatie kende het Clemenshuis in de wijk Carnisse. Het wijkgebouw, waar elk jaar uitbundig carnaval werd gevierd door de Boergoenzers, wordt omgebouwd tot moskee. De Turkse gebedsruimte aan de Gouwstraat was te klein geworden.

De deelgemeente heeft met redelijk succes geprobeerd alle activiteiten onder te brengen in de overiggebleven wijkgebouwen en voorzieningen in de deelgemeente. De overgebleven wijkgebouwen in Oud-Charlois, het Millinxparkhuis in de Tarwewijk en De Larenkamp krijgen ook te maken met veranderingen. Zo wordt de Larenkamp verbouwd om meer ruimte te bieden als Lokaal Cultuurcentrum met veel aandacht voor jongeren, een dependance van de muziekschool van de SKVR en mogelijk een medisch cluster.

Uiteindelijk moeten deze ontwikkelingen leiden tot het beter voorzien in de vraag van bewoners en tegelijkertijd een kostenbesparing. De frictiekosten voor het personeel van Sport en Recreatie - in 2011 circa 480.000 euro en in 2012 270.000 euro - zijn tijdelijk. Hopelijk komen de medewerkers elders in de gemeente weer aan de slag.

Kinderopvang, reintegratie en een moskee zijn mooie bestemmingen, waarbij de oorspronkelijke wijkgebouwen een andere, maar ook nuttig maatschappelijke functie krijgen. Nu hopen dat de overgebleven wijkgebouwen voldoende laagdrempelig blijven en nieuwe huurders krijgen om in de behoeften van bewoners van Charlois te voorzien. Over die visie praat de deelraad voor de zomer.

Vanmiddag vond de herdenkingsbijeenkomst plaats van Meta Peeters, deelraadslid voor de PvdA in Charlois. Ze overleed vorige week dinsdag aan de gevolgen van kanker op 50-jarige leeftijd. Erg verdrietig!

Ik leerde haar voor het eerst kennen tijdens het canvassen toen Meta, ondanks haar gebrek aan ervaring in 2009 al huis aan huis ging uitleggen waarom de PvdA de juiste partij was. Meta was nog maar net deelraadslid en uit het juiste politieke hout gesneden. Ze had die eigenschappen die belangrijk zijn voor een volksvertegenwoordiger. Ze was actief, ze ging naar veel bijeenkomsten Ze luisterde goed naar wat mensen naar voren brachten. Ze observeerde goed wat ze tegenkwam in haar omgeving, of dat nu in de bibliotheek was, bij een wijkbijeenkomst of bij de supermarkt. Ze wat nieuwsgierig en wilde weten waarom dingen zo gingen of niet liepen als ze gingen en ze was erg aardig en hartelijk en deed gewoon.

Collega's van het advocatenkantoor waar ze werkten hadden een prachtig boekje gemaakt met foto's uit haar jeugd en moie teksten. Karakteristieken van Meta zijn: Rotterdam-nuchter-sterk verantwoordelijkheidsgevoel- loyaal tot in de teentjes.

In de fractie was ze als secretaris druk bezig met de organisatie van de fractie. Ze dacht uitvoerig mee in een werkgroepje over het jeugdbeleid in de deelgemeente, wat uiteindelijk leidde tot een kadernota jeugd, die de raad juni 2011 aannam. Toen had Meta te wijten aan haar ziekte al het grootste deel van haar werkzaamheden opgezegd. Ze bleef ondanks de tegenslagen positief en vol humor. Ze was kritisch naar het ziekenhuis, omdat de communicatie gebrekkig was, maar ook dankbaar dat ze de uitzaaiing in de hersenen hadden teruggedrongen wat haar tijdelijk meer kracht gaf.

In het begin was ze nog wat onzeker, de kat uit de boom kijkend toen ze pas in de politiek ging. Met wat tips en aanwijzingen van fractiegenoten leerde ze razendsnel de kneepjes van het politieke vak om haar kennis en observaties om te zetten in politieke actie en haar zorgen te vertalen in vebeteringen voor wijk en buurt.

Ook gaf ze zelf vaak tips aan collega's om ergens in te duiken of vragen over te stellen. Omdat ze nog niet zo lang meeliep, verwonderde ze zich terecht vaak over dingen die niet deugen. Dat is toch niet normaal zei ze, en als je dan 1,2,3 tellen nadacht, moest je haar gelijk geven.

Haar politieke werk combineerde ze met een drukke baan op een advocatenkantoor waar ze soms tot 20 uur s avonds zat te werken aan dossiers voor een van de advocaten die vaak op het laatste moment met allerlei dossiers aankwamen. Toch klaagde ze nooit over werkdruk of moeilijke combinatie

Bovenal was ze bijna tot het laatst toe mantelzorger, waarbij ze haar 89-jaar oude vader verzorgde die bij haar woonde en waarmee ze nog een uitstapje naar Kopenhagen maakte.

Ondanks haar ziekte bleef ze opgewekt en relativeren. Dat was ze ook nog toen ik haar vlak voor kerst in het hospice opzocht. Gewoon blijven doen was haar credo! Jammer Meta dat we niet langer van je talenten hebben mogen genieten.

Mooi om twee weken te verblijven in de grootste democratie van de wereld. Tijdens de kerstvakantie reisde ik naar een aantal plekken in India, waar in 2009 zo’n 770 miljoen Indiërs gingen stemmen. Een wereld op zich met ruim een  miljard inwoners. De verschillen tussen de diverse volken zijn groter dan tussen IJsland en Griekenland in Europa. Zoveel talen, zoveel godsdiensten, zoveel kasten en zulke grote sociaaleconomische verschillen. Hoe gaat dat goed? En dat sinds 1947 toen India afhankelijk werd van Groot-Brittannië na een onafhankelijkheidstrijd die mede dankzij "die halfnaakte fakir", zoals Churchill hem spottend noemde. Mahatma Ghandi! Hij verbrandde het spinnenwiel als symbool voor koloniale overheerstingen won zout uit zee als protest tegen de Britse bezetting van zijn land.

Het is boeiend over de historie te lezen. Dankzij een grondige voorbereiding in de jaren '30 en 40 kwamen al de verschillende volken en godsdiensten bij elkaar en sloten de meer dan 500 koninkrijkjes zich aan bij het verenigd India met Hindi en Engels als talen. Waar de Congrespartij van Nehru en later Indira Ghandi en Rajiv Ghandi de macht had en moslims, Hindi en Sikhs verenigd. Maar ook bloedige strijd in Kashmir en meer dan 8 miljoen vluchtelingen (!) na de oorlog toen Pakistan zich afscheidde en later Bangladesh ontstond.

Anno 2012 is de discussie volop over anti-corruptie. Het is het centrale onderwerp voor de deelstaatverkiezingen die in een aantal grote staten plaastvinden. Onder meer in Uttar Prekash met 120 miljoen inwoners zeer belangrijk. Rahul Ghandi, 41 jaar, de zoon van de in 1990 vermoorde oud premier Rajiv Ghandi, heeft er zijn kiesdistric. Zijn moeder, Sonia is voorzitter van de Congrespartij een machitge positie. Bijzonder hoe zij opgroeide in Italië en na haar huwelijk met Rajiv langzaam tegen wil en dank opgroeide tot machtigste vrouw van India.

Dat anti-corruptie wetgeving hard nodig is bewijzen de berichten in de kranten. Diverse zijn Engelstalig dus goed te volgen. Twee ministers die vanwege corruptie uit hun partij zijn gezet mogen rustig actief worden in de BJP de nationaal-hindoeïstische partij. Niet slim als je je als partij wilt profileren met schone handen. Een minister van Welzijn schonk aan de lopende band wapenvergunningen in een staat waar de criminaliteit welig tiert in ruil voor stemmen. En een generaal knoeide met zijn geboortedatum om langer aan de macht te blijven.

Maar er zijn ook lichtpuntjes. Een grote anti-corruptiewet is in de maak en zou de positie van een onanfhankelijk onderzoekbureau verbonden aan een soort ombudsman, waakhond grondwettelijk vastleggen. Lokpal genaamd. Per deelstaat zou er een komen en landelijk. Maar de vraag is wat de bevoegdheden zijn en hoe ver de onderzoeken mogen gaan, ook op nationaal niveau met oog op onderzoeken naar de handel en wandel van ministers en parlementsleden!

Een aantal partijen gaat de hervorming niet ver genoeg. Er is een beweging opgekomen van Anna Hazare een  maatschappelijk werker uit de buurt van Bombay die verdergaande bevoegdheden wil om corruptie aan te pakken. Om zijn wensen kracht bij te zetten ging de 74-jarige (!) een aantal malen met succes in hongerstaking. Hij krijgt veel voor elkaar. Een aantal amendementen dat hij voorstelde (hoewel hij zelf niet de politiek in wil) kregen veel steun in de Lok Sabha, de Indiase Tweede Kamer van 539 leden.  Zover zelfs dat de stemmen staakten en de wintersessie teleurstellend afliep voor de regeringscoalitie. Geen aangenomen grondwetswijziging om anti corruptie door te voeren. Opvallend was dat 12 parlementsleden van de regeringspartij ontbraken bij de beslissende stemming ondanks smsjes en telefoontjes.

Het leven in India gaat ondertussen gewoon door. 75 procent van de inwoners heeft geen wc, wildplassen is eerder norm dan afwijkend gedrag en prullenbakken zie je enkel op het vliegveld. Koeien lopen inderdaad op straat tussen de rikja’s taxis en auto’s. Het gaat in de meeste gevallen goed. De economische groei loopt wat achter en valt terug van 8 naar 7 [procent om 2012 volgens de voorspellingen. Volgens een gids stegen de lerarensalarissen van 10.000 naar 25.000 roepies, dus ca 350 euro per maand in korte tijd, sneller dan de inflatie. 

De economische groei loopt wat achter en valt terug van 9 naar 8 procent in 2012 volgens de voorspellingen.Nog altijd dikke plus zou je zeggen vanuit Europese bril maar er is nog een hoop te doen. De bepaling in de grondwet dat elk kind tot 14 jaar onderwijs moet krijgen is nog lang niet praktijk. AL doet de regering veel om in elk dorp een school, ook voor kasteloze en meisjes open te hebben. Bijna de helft van alle Indiërs leeft onder de armoedegrens en moet rondkomen van minder dan 1 euro per dag. Van alle mensen in de wereld die honger lijden, woont een kwart in India. Goede gezondheidszorg, onderwijs en behoorlijke huisvesting is voor hen een droom. India staat in 2012 nog altijd laag op de Human Development Index. De formele economie is ca. 5 procent van de mensen werkzaam, het grijze en zwarte circuit 95 procent. Drie van de vier Indiërs moeten rondkomen van ongeveer 20 roepies (circa 35 eurocent) per persoon per dag.

Afgelopen week kwam de deelraad bijeen in het ouder bestuursgebouw van de RDM. Een kleine vijftig bewoners was aanwezig. Er zijn veel ontwikkelingen op Heijplaat. Na een intensieve lobby en bemoeienis van de deelraad is er eindelijk een pin-automaat gekomen in juli 2011. In november 2010 werd een samenwerkingsovereenkomst getekend door deelgemeente Woonbron en het Havenbedrijf. Dankzij twee woningbouwprojecten komen er 90 nieuwe woningen bij. Regelmatig vaart de aqualiner in een korte rit naar hartje van Rotterdam.

De komst van de RDM campus heeft veel studenten naar Heijplaat gebracht. Met De Kolk is een wijkgebouw gekomen, zowaar een tweede kroeg, de kinderboerderij is opgeknapt en met Heijplaat Vitaal is een groep actieve bewoners ingeschakeld om mee te denken over Heijplaat 2020. Ambitie is om dan een klimaatneutrale wijk te ontwikkelen, dankzij alle energiebesparing en innovaties die mede door samenwerking in de campus tot stand moeten komen.

De opzet van de avond was nieuw. De deelraadsleden waren over een aantal tafels verspreid om discussies over thema's bij te wonen. Ik zat aan de tafel over verkeersproblemen.

Tijdens de discussie bleken er nog veel vragen te leven. Zo is de tweede ontsluitingsweg een bron van zorgen. Het voorgestelde trace stuit op veel verzet. Men vreest meer overlast en onveiligheid. Ook wordt het alom betreurd dat de brede school er vooralsnog niet komt met allerlei voorzieningen. Per motie heeft de deelraad op initiatief van de PvdA al opgeroepen uiterlijk media 2012 helderheid te verschaffen over wat nu wel doorgaat.

Veel klachten over het vrachtverkeer dat het dorp binnenkomt terwijl ze bestemming RDM campus hebben. Een simpel bord zou oplossing kunnen brengen, maar tot mijn verbazing is dat bord nog niet geplaatst. Hoop dat het snel gebeurd en het Dagelijks Bestuur er snel werk van maakt. Probleem is dat vrachtwagenchauffeurs blindelings hun TOMTOM volgen en niet de juiste route volgen in dit geval.

Gefeliciteerd! Belgie heeft weer een regering sinds vanmiddag de 60-jarige Eli di Rupo, socialist uit Wallonie de eed aflegde bij koning Albert, als eerste van de nieuwe ministersploeg. Na de verkiezingen duurde het maar liefst 541 voordat er een kabinet gevormd was met verschillende bemiddelaars. Het wantrouwen tussen de beide gemeenschappen was zo groot dat er eerst een overeenkomst over de randgemeenten bij Brussel moest worden gesloten. Pacten noemen ze dat in Belgie en ze worden al decennia gesloten tussen de VLamingen en Walen. Wie daarover meer wil lezen, kan teruggrijpen op prachtige politieke thrillers geschreven door De Wetstraat-watcher Hugo De Ridder, bijvoorbeeld Sire geef me 100 dagen!

De afgelopen jaren hebben de drie gewesten (Vlaanderen, Wallonie en Brussel) steeds meer bevoegdheden gekregen en geld, zodat de nationale regering steeds minder te zeggen heeft.Ook nu weer gaat er meer macht decentraal.  Wat houdt het land eigenlijk nog bij elkaar? De koning, de grote staatschuld en de Rode Duivels, het nationale voetbalteam was mijn antwoord toen ik in 1996 in een artikel in het faculteitsblad van Bestuurskunde deze vraag mijzelf stelde.

In 1996 had ik het genoegen een half jaar in Belgie te wonen en van het studentenleven te genieten. In Louvain-la-Neuve studeerde ik politieke wetenschappen aan de universiteit. Met zeven andere studenten woonde ik in een Frans studentenhuis. Ik las de Franstalige kranten - Le Soir en La Liberation - en keek de Franstalige tv. Wat mij toen opviel was dat er amper bericht werd over Vlaanderen. Het nieuws ging over Brussel en Wallonie. Veel Franstaligen spraken beter Engels dan Nederlands. Voor een job in Brussel werd het echter steeds belangrijker goed Nederlands te spreken.

Zeer interessant vond ik destijds het bezoek dat ik met de Vlaamse beweging bracht aan Voeren, de Nederlandse enclave in Wallonie boven Luik, waar de spanning tussen beide bevolkingsgroepen dikwijls hevig was en de strijd tussen de Vlaamse leeuw en Waalse haan soms bijna letterlijk werd uitgevochten.

Een ander opvallend verschijnsel vond ik het progressieve gehalte van de partijen in het Franstalige gedeelte. De 1-mei bijeenkomsten, dag van de arbeid, traditioneel voor de Parti Socialiste, werden ook georganiseerd door de liberalen en christen-democraten. Door de invloed van de arbeiders op de politiek, zagen ook die politieke stromingen het belang in om op deze dag iets te doen.

Terug naar 2011. Het kabinet is een mooie mix van socialisten-liberalen-christen-socialen, Franstaligen en Vlaamse bewindslieden. Na de onderhandelingen over Brussel volgden nog ruim twee maanden discussie over de begroting voor 2012 en verder. Laten we hopen dat de bezuinigingen voldoende zijn en het regeerakkoord een paar jaar meegaat en verkiezingen nog even uitblijven. Ik wens de socialisten succes in dit grote, nationale middenkabinet, waar de Vlaamse nationalist, Bart de Wever buiten de deur kon worden gehouden. Beetje trots ben ik dat de socialisten na zoveel jaren weer een premier leveren en een ooit arme weesjongen, zoon van Italiaanse immigranten, Elio Di Rupo nu eerste minister is.

De economische crisis gaat niet aan Nederland voorbij. Het kabinet zal waarschijnlijk met nieuwe bezuinigingen komen en de eerste schermutselingen tussen de coalitiepartijen en gedoogpartner vinden al plaats. Nog meer snijden op ontwikkelingshulp is een eis van Wilders. De inzet in Europa van Rutte cs is om beter de regels na te komen. Immers, begrotingsdiscipline is mooi, maar als landen zich er niet aan houden, welke sancties zijn er? Wie gaat het controleren? Een nieuwe Eurocommissaris die kan ingrijpen is een van de voorstellen waar premier Rutte en minister De Jager de boer op zijn gegaan.

Op een ander terrein lijkt  dit kabinet zich weinig aan internationale afspraken en Europees beleid aan te trekken. Als met dezelfde stoerheid en doortastendheid als bij het begrotingsbeleid ook voor natuur- en milieu zou worden opgetreden, dan zou dat veel beter zijn. Maar er wordt met twee maten gemeten.

Te beginnen met het natuurbeleid. Het drama begon al bij het regeerakkoord, waar in geval van compensatie van natuurschade door uitdieping van de Westerschelde het kabinet alle adviezen negeert en de Hedwigepolder (veel hectares, een boer) niet wil ontpolderen en onder water wil zetten. Hoeveel brieven uit Brussel moeten nog richting Torentje gestuurd worden om Nederland te wijzen op de afgesproken doelstelling natuurverlies te herstellen?

Het uitgangspunt van de afgelopen twintig jaar was om robuuste natuur te scheppen. Voorkom dat er losse eilandjes ontstaan van planten en dieren en zorg ervoor dat ze aaneengesloten worden. Het gaat om het ontwikkelen van een robuuste structuur van natuur, ecologische hoofdstructuur met een mooi woord. De doelstelling om dit te realiseren is in de ijskast gezet. Naast de bezuinigingen worden zelfs bestaande plannen doorkruist. Een voorbeeld is de Oostvaardse Plassen in Flevoland. Een paar jaar lang is met natuurbeheerders, Staatsbosbeheer, Provincie hard gewerkt aan een plan dat nu eindelijk uitgevoerd gaat worden. Maar nee hoor, de minister dreigt hier een stokje voor te steken en heeft de verzelfstandigde dienst Staatsbosbeheer op het matje geroepen. Hoewel het kabinet met de ene hand Provincies de ruimte geeft (inclusief bezuiniging) het natuurbeleid uit te voeren, verbiedt ze met de andere hand realisatie van plannen waardoor de natuur er op vooruit gaat.

De Europes ambitie voor aaneengesloten natuurgebieden, gezamenlijk met alle Eurolanden afgesproken, is kennelijk niet meer relevant en kan door dit minderheidskabinet genegeerd worden.

Hetzelfde geldt voor afspraken over CO2 reductie en fijnstofvermindering met autoverkeer als grootste bron. Geef auto's vrij baan en laat ze zoveel mogelijk 130 kilometer of meer rijden. Europese doelstellingen om de vervuiling terug te dringen, juist ook om inwoners van steden letterlijk meer lucht te geven, komen zo verder weg dan ooit.

Waar is de groene lobby binnen de VVD gebleven? Voorbeelden zijn oud-ministers als Nijpels en Winsemius die het milieubeleid in Nederland op de kaart zetten. Stef Blok, fractievoorzitter VVD zat jarenlang in het bestuur van het Zuid-Hollands Landschap die 40.000 hectare natuur beheert en ontwikkelt.

MIsschien is onderliggend probleem dat natuur en milieu nog steeds als linkse hobby worden gezien en vindt Den Haag dat daar in deze tijd geen ruimte voor is. Evenmin als de gedachte dat tot op zekere hoogte economische ontwikkeling en natuur- en milieu prima samen gaan, maar er wel grenzen zijn, die we met elkaar hebben afgesproken in Nederland en Europa en ons daar aan moeten houden.

Het is diep triest dat dit kabinet daaraan voorbij gaat en enerzijds de spelregels voor begroting wel prioriteit geeft en anderzijds op gebied van natuur- en milieu Europese afspraken aan zijn laars lapt!

Lange nacht. Even voor drie wordt de begroting van de gemeente Rotterdam goedgekeurd. De PvdA fractie heeft mooi een aantal voorstellen voorgesteld. Het was nog steggelen met het college voor welke groep het gratis OV nu wel doorgaat. Ten minste voor de groep die minder dan 130 procent van het minimumloon verdient. Positief is dat de bezuinigingen op het armoedebeleid worden teruggedraaid. Dankzij goed lobbywerk naar Den Haag heeft het kabinet geld vrijgemaakt om de inkomensachteruitgang te compenseren. In het voorjaar zal duidelijk worden hoe het armoedebeleid er in Rotterdam uit zal komen te zien. Het lijkt me goed als we voor ogen houden dat kinderen prioriteit hebben.

Het gaat onder meer om de voorstellen voor versobering van de langdurigheidstoeslag, voor mensen die lang in de bijstand zitten, de collectieve ziektenkostenverzekering. Onderzoek van de wetenschappelijke afdeling van SOZAWE had uitgewezen dat er grote inkomenseffecten waren voor de minima.

Positief is de motie over Kamers met Kansen. Het voorstel van PvdA CDA en Groen Links werd ruim aangenomen. Ruim 100 jongeren maken gebruik van de mogelijkheid om begeleid te wonen. Studenten van Zadkine en Albeda kunnen zo hun diploma halen, omdat ze geen problemen met huisvesting. Het budget voor 2012 wordt met vijftig procent gekort, maar de bezuiniging voor 2013 moet heroverwogen worden. Het college zal in samenwerking met de ROC's, zorgpartijen en corporaties komen met een toekomstvisie om te kijken hoe in de toekomst huisvesting met begeleiding voor MBO studenten in Rotterdam zich zal ontwikkelen.

Vorige week maakte Bureau Krediet Registratie (BKR) bekend dat van alle Nederlandse steden er in Rotterdam de meeste jongeren in de schulden zitten. "15 procent ten opzichte van een landelijk percentage van 8 procent. Het is positief dat de fractie werk opnieuw aandacht vroeg voor jongeren met schulden en enkele concrete maatregelen voorstelde. Teveel jongeren kampen met betalingsachterstanden. Het aantal schuldeisers en het gemiddelde bedrag nemen toe. Zo wordt het steeds moeilijker om een oplossing te vinden. Een zware schuldenlast moeten ze lang met zich meetorsen.

Ik merk het op school bij Zadkine, waar een toenemend aantal studenten een beroep moet doen op het Zadkine Fonds omdat ze onvoldoende geld hebben om het boekengeld te betalen. Dat fonds is gevuld door eindejaarsbijdragen van medewerkers en giften van fondsen en bedrijven. Ook bij mijn voetbalvereniging merk ik dat veel jongeren de contributie niet betaald hebben. Deels slordigheid en onvoldoende prioriteit, maar ook soms vanwege financiele problemen. Gelukkig is er het Jeugdsportfonds om hierin te voorzien.

In mijn eerste raadsperiode maakten Yvonne Claassen, collega-raadslid PvdA en ik een initiatiefvoorstel om schulden bij jongeren te voorkomen en aan te pakken. Aan preventie wordt nog steeds gewerkt onder meer dankzij voorlichters van de Kredietbank Rotterdam en het Jongeren Informatiepunt met het project Geld€ZO. Uit het verslag van JIP van de eerste drie kwartalen van 2011 blijkt dat veel leerlingen van het VMBO schrikbarend weinig besef hebben hoe om te gaan met geld. Omgaan met boetes, abonnementen van mobiele telefoons, kritisch consumeren zijn enkele thema's. Iedere dinsdag en vrijdag houden medewerkers spreekuur bij scholen  Prins Alexander en Feijenoord. Bijna 900 jongeren bezochten de spreekuren. Daarnaast hebben op vier locaties 700 jongeren budgetlessen gevolgd.

Dat zijn natuurlijk kleine aantallen als je kijkt naar het totale aantal jongeren in Rotterdam, maar alle beetjes helpen. De gemeente Rotterdam kan niet alleen het probleem oplossen.

Naast voorkomen van schulden is het aanpakken van schulden ook een opgave. Voor een groot aantal van de jongeren is het probleem dat de afloscapaciteit te beperkt is, zodat schuldeisers geen regeling willen treffen. Een bijbaantje om meer geld te krijgen is niet altijd makkelijk te vinden. Ook is de motivatie soms een probleem, omdat alle inkomsten nodig zijn om de schulden af te lossen. Daarnaast kan aan de inkomenskant ook gekeken worden naar toeslagen die jongeren mislopen. Een kwart van de jongeren vraagt geen zorgtoeslag aan en teruggave van belastingen.

Het minder aantrekkelijk maken van leningen en het vaker stilstaan bij de mogelijkheden om grote uitgaven te doen, zal ook kunnen bijdragen. Wie op kamers gaat of zelfstandig gaat wonen in een huurwoning, zal informatie moeten krijgen over de kosten. Uit onderzoek blijkt de overgang van thuis wonen naar op kamers een groot risico op te leveren om schulden te maken.

Tenslotte zullen we kritisch moeten volgen hoe de (landelijke) bezuinigingen op inkomensondersteunende maatregelen en het aanscherpen van regelgeving zullen uitpakken. Het is terecht dat niet iedereen zomaar een uitkering kan krijgen en werk voorop moet staan. Maar tegelijkertijd ontstaat voor die jongeren die geen werk hebben en bijvoorbeeld (nog) geen studiefinanciering krijgen een financieel probleem.