Wat lees ik nu toch? Dat was mijn eerste gedachte toen ik in de krant de vergelijking zag tussen wijlen Pim Fortuyn en Anders Breivik..

Is die filosoof nu helemaal gek geworden was mijn tweede gedachte. Om af te sluiten met de kreet: van onze Pim blijf je af. Gek hé! Een dergelijke kreet uit mijn mond, had ik niet verwacht. Toch voelde het wel zo. Een paar weken geleden zat ik te kijken naar een herhaling van de TV Show, met daarin een portret van Pim Fortuyn. En hoewel ik het feitelijk nooit met hem eens zal worden daar waar het gaat om zijn standpunten over de Islam, raakte ik toch ontroerd bij het zien van die strijdlustigheid, de eerlijkheid en de humor. En natuurlijk is de vergelijking absurd. De uitlatingen van Pim toen (hoe kwetsend ook) waren van een totaal ander niveau dan hoe het vandaag de dag gebezigd word door bijvoorbeeld Geert Wilders. Laat staan dat je hem vergelijkt met een misdadiger die vond dat hij de wereld moest hoeden tegen een opkomende linkse elite.

 De woorden van Pim riepen niet op tot het bezigen van geweld jegens een andere groep. Als ik Geert Wilders hoor roepen in de Tweede Kamer notabene, dat Marokkaanse tuig in de knieen moeten worden geschoten, dan is dat echt van een totaal andere orde dan het uitroepen van de Islam als achterlijke cultuur. Daar ben je het mee eens of niet. Begrijp mij niet verkeerd, toen Pim dat zei, was ik echt boos en geschokt. Ik had het helemaal gehad met hem. Maar nu zeg ik net zo hard: Van onze Pim blijf je af…ech wel!!

 Zo..dat moest ik echt even kwijt.