Af en toe kom ik mensen tegen die zich met ziel en zaligheid inzetten voor de mensen om hun heen. Eigenlijk best wel vaak, in plaats van af en toe. Mevrouw Van de Oever is zo’n iemand. Naast allerlei vrijwilligersactiviteiten gaat zij steevast minstens 3 keer per week op bezoek bij haar schoonmoeder die sinds een paar jaar woont in de Hofstee in Ommoord. De schoonmoeder van Mevrouw Van den Oever is maar liefst 96 jaar oud. Ik ben met mevrouw Van de Oever in contact gekomen na de verschillende berichten in de krant over de slechte toestanden in verschillende verzorgingshuizen. Ook in Rotterdam. Ik heb hier toen een politiek café over georganiseerd naar aanleiding van het boek van Ivo van de Woerden die undercover ging werken als verpleegkundige om onderzoek te doen naar de zorg aan ouderen in verschillende verzorgingshuizen in Rotterdam.

Mevrouw Van de Oever vond het beeld wat geschetst werd eenzijdig en nam contact met mij op. Gisteren was het dan eindelijk zover. Samen met haar bracht ik een bezoek aan de Hofstee, het verzorgingstehuis van haar schoonmoeder.

Na een stevige discussie met mevrouw van de Oever, hoopte ik haar uit te leggen waarom ik toen voornamelijk de slechte toestanden benadrukte en niet ook de positieve kanten benoemde. De schoonmoeder van mevrouw Van de Oever heeft het geluk dat haar schoondochter, maar ook de rest van de familie naar haar omkijkt en regelmatig bezoekt. Dat gold overigens voor meerdere bewoners daar. Gelukkig maar. Volgens mevrouw Van de Oever zouden heel veel oudjes gewoon de zorg krijgen die nodig is, als de familie veel meer betrokken zou zijn bij de verzorging.

Dat is natuurlijk een waar woord. Maar omdat dat nog niet altijd het geval is, voel ik mij verantwoordelijk voor oudere Rotterdammers die of geen familie hebben, of waarvan de familie het gewoon laat afweten, er voor zorg te dragen dat die zorg wel goed geregeld word. En ik besef dat mijn mogelijkheden als raadslid beperkt zijn, maar ik vind echt dat dat mij niet ontslaat van de plicht om er wat aan te doen en in ieder geval te blijven aankaarten omdat het onacceptabel is. Onacceptabel dat oudere Rotterdammers, die afhankelijk zijn van zorg door anderen, niet die zorg krijgen die nodig is. Ik ben blij dat Mevrouw  Van  de Oever dat begreep en dat ze nu ook mijn insteek begrijpt. Maar op mijn beurt begreep ik het ook wanneer zij vertelde over hoe het ook kan, zoals dat gebeurt in de Hofstee. Ik moest ook toen ik daar rondliep denken aan het liedje van Marco Borsato: “oud en afgedankt”. Gelukkig geld het niet voor de schoonmoeder van Mevrouw Van de Oever, maar ook niet voor haar medebewoners. Ik heb gezien dat naast de familie ook de verzorgenden die daar werken, dat vanuit een grote overtuiging doen en met hun hart. Ook de vele vrijwilligers die daar rondlopen, zijn er mede de oorzaak van dat alles er zo vrolijk uitziet.

Dank u wel, Mevrouw Van de Oever!!