Gisteren afscheid genomen van mensen die de afgelopen 4 jaar deel waren van de fractie. Dat brengt altijd een gevoel van weemoed met zich mee. Iedereen heeft zijn eigen herinneringen aan de vijf vertrekkende fractieleden. Ik ook. Allemaal hebben ze een indruk bij mij achter gelaten. Mohammed, Duco, Metin en Birsel. Degene die het meest met mij te maken heeft gehad in de politiek, is Matthijs. Daar wil ik het even over hebben.

 Matthijs was de afgelopen 2 jaar mijn directe collega in de commissie MVP. Wat hebben we eigenlijk veel samen gedaan. Veel eerder (toen zat ik nog in de commissie JOC) hebben wij ons hard gemaakt voor de zorg voor en aan gedetineerde moeders.  Mijn motivatie lag vooral bij het kind. Vanuit het belang van het kind is het essentieel dat de relatie tussen moeder en kind zoveel mogelijk intact blijft. Ik vind nog steeds dat kinderen niet de dupe mogen worden van het gegeven dat hun moeder de gevangenis in moet. Ook hebben we ons toen ingezet voor de nazorg. Die kon echt veel en veel beter. Eind 2007 zou de subsidie van een project  ‘moederrmaatjes’ beëindigd worden. Dit project bood laagdrempelige opvoedingsondersteuning en gezinsbegeleiding aan ex-gedetineerden met als doel een goede terugkeer binnen het gezin, wederom in het belang van de kinderen. Op een door ons georganiseerde conferentie heeft zowel Nebahat als Jantien ons verzekerd dat de subsidie voortgezet zou worden.  Een bijzonder succes, maar bijna alweer vergeten.

 Ook de schuldhulpverlening en de armoedebestrijding bond ons samen. Samen hebben we behoorlijk de druk opgevoerd om de wachtlijsten bij de Gemeentelijke Kredietbank Rotterdam aan te kaarten c.q. aan te pakken. Jantien is hier ontzettend goed mee bezig geweest, daardoor was het soms ‘lastig’ om iets aan te kaarten wat niet zo goed ging. Ik had daar soms wat meer moeite mee dan Matthijs. Hij liet zich niet tegenhouden door het feit dat het zijn ‘eigen’ wethouder was die verantwoordelijk was. Niet zelden hadden we een stevige discussie hierover. Wanneer ik wat voorzichtiger wilde opereren, wilde hij bij wijze van spreken de barricades op. Maar wat onze drijfveer vooral was, was de praktijk versus de theorie. Wanneer wij lazen in beleidsstukken dat het goed ging met de schuldhulpverlening, konden we dat met praktijkvoorbeelden tegenspreken. Ik hoor Jantien nog roepen: Ik wil naam en rugnummer !!!

 Wat ook een ontzettend leuk initiatief is geworden is het project ‘vrienden’ Dit project is ontstaan door een motie van ons samen. Vanuit mijn werk als hulpverlener merkte ik dat met name de preventieve geestelijke zorg een punt was wat aangepakt moest worden. Veel kinderen dreigen tussen wal en schip te geraken als het hier om gaat. In 2009 is heeft het College hier 500.000 voor uitgetrokken. Heel veel professionals leerkrachten waren bijzonder blij met dit initiatief. Als je op jonge leeftijd begint met zorg, verklein je dat kinderen later problemen krijgen. Dit jaar beginnen vijf Rotterdamse basisscholen met speciale lessen waarin de kinderen leren omgaan met problemen. Je kan dan denken aan heftige gebeurtenissen zoals de dood of een scheiding. Het heeft wel een hele tijd geduurd voordat de door ons ingediende motie handen en voeten kreeg maar uiteindelijk gaat het om het resultaat.  Bij de laatste hoorzitting die gehouden werd nav de aangekondigde bezuinigingen is mede door onze inzet een subsidie behouden van Context. Ook deze instelling houdt zich op een bijzonder goede manier bezig om psychosociale zorg aan jongeren te bieden, op een laagdrempelige manier.  Achteraf is het gek dat een motie op een stuk papier zulke leuke gevolgen heeft.

 Ook bij mijn inzet rondom de wachtlijsten bij de Jeugdzorg en de heftige gebeurtenis Gessica, wist ik hem altijd te vinden. Matthijs was nooit te beroerd om aangeleverde stukken door te lezen en te bekritiseren of complimenteren. Dat gold ook voor de behandeling van het Elektronisch Kinddossier. Ik vond en vind dat in sommige gevallen de privacy moet wijken in het belang van het kind. Daar hadden we altijd hele bijzondere en inspirerende discussies over. We vonden allebei dat zowel de werkdruk als de cultuur bij Jeugdzorg aandacht verdiende. De toenmalige wethouder Geluk vond ons in zijn kruistocht tegen deze problemen vaak aan zijn zijde.

 Als je deze initiatieven allemaal doorneemt vind je een rode draad. En dat is de zorg aan de jonge Rotterdammers. We hadden allebei het gevoel dat dit veel en veel beter kan. Beter bereikbaar, laagdrempelig en goed uitgevoerd. Allemaal in het belang van het kind.

Eigenlijk best wel veel gedaan.

Matthijs, dank je wel!!!