Vandaag ben ik weer bij een bijeenkomst geweest over dwanghuwelijken. Toch weer altijd heel bijzonder om te zien dat vrouwen en meiden hun hart laten spreken over  een toch moeilijk onderwerp. En altijd is het in eerste instantie dat men zegt dat het allang niet meer voorkomt, om dan vervolgens te merken dat de verhalen toch wel bestaan. Verhalen van vandaag de dag en niet van lang geleden. Zo ook bij de MCVN in Noord. Een vrijwilligersorganisatie naar mijn hart. Niet bevreesd om dit soort onderwerpen binnen de eigen gemeenschap te bespreken. Dit soort taboes moeten vind ik vooral doorbroken worden door de eigen gemeenschappen zelf. Zo ook vandaag.  Moeders en dochters gingen met elkaar in gesprek. Openhartig, eerlijk en af en toe ontroerend.

Ook behoorlijk wat emotionele verhalen. Een jonge vrouw vertelde heel openhartig dat zij op 16 jarige leeftijd werd uitgehuwelijkt door haar vader. Die dat weer deed omdat hij behoorlijk onder druk werd gezet door zijn ouders. 16 jaar en getrouwd, om vervolgens, vertelt zij verder, keer op keer verkracht te worden door haar echtgenoot. Kun je je dat voorstellen? Ik kreeg er echt kippenvel van. Dit verhaal raakte iedereen. De tissues gingen dan ook gelijk rond en ook ik kon op een gegeven moment mijn tranen niet bedwingen. Het verhaal gaat verder… Elke nacht werd er door deze jonge vrouw letterlijk en figuurlijk een doodsstrijd geleverd. Zij wilde absoluut niet dat deze voor haar onbekende man van 36 jaar, haar aanraakte. Dit resulteerde veelal in geweld. Niet zelden zat zij onder de blauwe plekken. Gelukkig heeft zij de moed en kracht gehad om een eind te maken aan dit huwelijk en dook onder. Niemand wist waar zij was, haar echtgenoot niet, haar ouders en haar familie niet. Ze krabbelde op eigen kracht er weer bovenop. En hoewel ze aangeeft dat dit haar getekend heeft, is ze bijzonder positief over de toekomst. Ze is nu ruim 30 jaar en is gelukkig getrouwd en heeft kinderen.  En geeft heel stellig en krachtig aan, dat ze er voor zorgt dat haar dochter dit nooit hoeft mee te maken.

Heel veel vrouwen die daar trouwens aanwezig waren kregen voor het eerst te horen dat het helemaal niet iets is wat opgelegd word door hun geloof, de Islam. De bijeenkomt werd begeleid door de Rotterdamse organisatie Spior en Movisie. Daarom ben ik trouwens fan van Spior. Op de achtergrond zijn juist zij op een hele goede en aansluitende manier bezig binnen de eigen gemeenschappen. Maar goed, op begrijpelijke wijze werd met behulp van zogenoemde hadiths, uitgelegd dat het alles behalve met het geloof te maken heeft. Ik heb begrepen dat er ook bijeenkomsten worden gehouden met vader en zonen. Heel goed! Ook is er een uitbreiding naar andere culturen zoals de Somalische en de Afghaanse.

Waar ik wel als raadslid enorm van geschrokken ben, ik ben nu bij een aantal bijeenkomsten geweest, en de indruk die ik kreeg is dat meiden en vrouwen niet weten waar ze terecht kunnen met hun angsten en vragen over dwanghuwelijken. Het steunpunt Huiselijk Geweld, was volgens de aanwezigen toch alleen voor vrouwen die in elkaar werden geslagen door mannen. Daar ga ik toch wel schriftelijke vragen over stellen. Ik heb echt de indruk dat Rotterdam op het gebied van dwanghuwelijken en achterlatingen voorop liep. Nu lijkt het steeds meer naar de achtergrond te geraken. Dat lijkt mij niet goed, omdat het echt nog een wezenlijk probleem is. Een probleem waar veel meer meiden (en moeders) mee kampen dan wij vermoeden.

Ook werd ingebracht dat volgend jaar de dwanghuwelijken strafbaar worden gesteld. Ouders kunnen dus bestraft worden wanneer zij hun dochter of zoon uithuwelijken. Er gebeurde iets waar ik al bang voor was. Toen men dat hoorde gaf ieder meisje, echt ieder meisje aanwezig dat zij nooit, maar dan ook nooit hun vader zouden kunnen laten straffen. Dan kiest men ervoor om toch iets van dat huwelijk proberen te maken. Daar schrok ik echt van. Is het strafbaar stellen dan wel het instrument wat je moet hebben. Ben je op die manier niet een extra drempel aan het creeren voor degene die net moedig genoeg is om die stap te maken. Hoe onbegrijpelijk het voor de buitenstaander ook is, loyaliteit kent geen grenzen. Zeker niet de loyaliteit naar de ouders toe..

Al met al, genoeg stof voor weer wat schriftelijke vragen….