Af en toe kom ik mensen tegen die zich met ziel en zaligheid inzetten voor de mensen om hun heen. Eigenlijk best wel vaak, in plaats van af en toe. Mevrouw van de Oever is zo’n iemand. Naast allerlei vrijwilligersactiviteiten gaat zij steevast minstens 3 keer per week op bezoek bij haar schoonmoeder die sinds een paar jaar woont in de Hofstee in Ommoord. De schoonmoeder van Mevrouw van den Oever is maar liefst 96 jaar oud. Ik ben met mevrouw van de Oever in contact gekomen na de verschillende berichten in de krant over de slechte toestanden in verschillende verzorgingshuizen. Ook in Rotterdam. Ik heb hier toen een politiek café over georganiseerd naar aanleiding van het boek van Ivo van de Woerden die undercover ging werken als verpleegkundige om onderzoek te doen naar de zorg aan ouderen in verschillende verzorgingshuizen in Rotterdam.

Mevrouw van de Oever vond het beeld wat geschetst werd eenzijdig en nam contact met mij op. Gisteren was het dan eindelijk zover. Samen met haar bracht ik een bezoek aan de Hofstee, het verzorgingstehuis van haar schoonmoeder. Na een stevige discussie met mevrouw van de Oever, hoopte ik haar uit te leggen waarom ik toen voornamelijk de slechte toestanden benadrukte en niet ook de positieve kanten benoemde. De schoonmoeder van mevrouw van de oever heeft het geluk dat haar schoondochter, maar ook de rest van de familie naar haar omkijkt en regelmatig bezoekt. Dat gold overigens voor meerdere bewoners daar. Gelukkig maar. Volgens mevrouw van de Oever zouden heel veel oudjes gewoon de zorg krijgen die nodig is, als de familie veel meer betrokken zou zijn bij de verzorging. Dat is natuurlijk een waar woord. Maar omdat dat nog niet altijd het geval is, voel ik mij verantwoordelijk voor oudere Rotterdammers die of geen familie hebben, of waarvan de familie het gewoon laat afweten, er voor zorg te dragen dat die zorg wel goed geregeld word. En ik besef dat mijn mogelijkheden als raadslid beperkt zijn, maar ik vind echt dat dat mij niet ontslaat van de plicht om er wat aan te doen en in ieder geval blijven aankaarten omdat het onacceptabel is. Onacceptabel dat oudere Rotterdammers, die afhankelijk zijn van zorg door anderen, niet die zorg krijgen die nodig is. Ik ben blij dat Mevrouw  van  de Oever dat begreep en dat ze nu ook mijn insteek begreep. Maar op mijn beurt begreep ik het ook wanneer zij vertelde over hoe het ook kan, zoals dat gebeurt in de Hofstee. Ik moest ook toen ik daar rondliep denken aan het liedje van Marco Borsato: “oud en afgedankt” Gelukkig geld het niet voor de schoonmoeder van Mevrouw van de Oever, maar ook niet voor haar medebewoners. Ik heb gezien dat naast de familie ook de verzorgenden die daar werken, dat vanuit een grote overtuiging doen en met hun hart. Ook de vele vrijwilligers die daar rondlopen, zijn er mede de oorzaak van dat alles er zo vrolijk uitziet.

Dank u wel, Mevrouw van de Over!!

Als ik in Marokko ben dan moet ik –vind ik zelf- back to my roots gaan en het geboortedorp van mijn beide ouders bezoeken. Heel lang leek het alsof de tijd daar stil stond. Tot een paar jaar geleden…de komst van het eerste internetcafé was een feit. En hoewel ik eerst een gevoel van teleurstelling niet kon onderdrukken, was ik tegelijkertijd stiekem toch wel blij met een verbinding met de buitenwereld.

Mijn vader, een heuse trotse berber kan als hij in zijn geboortedorp rondloopt  een gevoel van liefde in zijn ogen niet verhullen. In gedachten zie ik hem als jongen dan vaak rondrennen met zijn vriendjes. Wanneer zijn vader hem steevast naar school stuurde, vond hij het vele malen leuker om kattenkwaad uit te halen en in bomen te klimmen. Om vervolgens passerende mensen te bekogelen met nootjes en andere dingen voorhanden.

Ik heb nog niet verteld hoe het dorp heet …Ain Leuh..een letterlijke vertaling is denk ik het oog van hout. Ik denk dat dat te maken heeft met de vele houtzagerijen die daar ooit gehuisvest waren. Nog altijd ruik je als je daar rondloopt de geur van vers hout. Klaar om bewerkt te worden tot de meest prachtige Marokkaanse banken die gretig aftrek vinden in de wekelijkse souk op woensdag. Van heinde en verre word deze wekelijkse souk bezocht. In hun beste kleren lopen mannen en vrouwen daar rond en naast het doen van de noodzakelijke boodschappen, is het ook het moment om familiebezoeken te plegen. Of gewoon in een tent gaan zitten en tijdens het nuttigen van heerlijke thee, de buitenwereld nauwlettend in de gaten houden, op zoek naar familie en andere bekenden. Zo kom ik bij het verhaal van Fatima.

Fatima

Fatima is een halfzusje van mijn volle nicht. Toen ik in Ain Leuh aankwam zat Fatima stilletjes in een hoekje ons gade te slaan. Als ze sprak klonk het alsof er een melodie uit haar mond vloeide. Fatima was al twee keer getrouwd en weer gescheiden. Amper 20 jaar zag ze haar vrijheid in het trouwen met onbekende mannen. Haar vrijheid was naarmate ze ouder werd steeds meer beperkt. Haar neef vond het op een gegeven moment maar beter dat ze niet meer naar school ging. Dat zou alleen maar problemen brengen volgens hem. Elke dag op en neer naar school. Wie weet zou Fatima dan in allerlei verleidingen terecht komen die ze niet meer kon weerstaan en de familienaam uiteindelijk te grabbel zou gooien. Daar zat ze dan uiteindelijk. Haar school niet afgemaakt en al twee keer getrouwd en gescheiden. De huwelijken waren een fiasco omdat Fatima ervoor koos om haar echtgenoot stelselmatig te weigeren. Ze is twee huwelijken later nog net zo onbevlekt als de dag waarop ze het eerste levenslicht zag. Seks weigeren was voor haar een ticket vrijheid. Na maandenlange verwoede pogingen brachten beide mannen haar terug naar huis.

Het verhaal van Fatima raakte mij. Het gevoel werd versterkt door een boek wat ik net gelezen had. ‘duizend schitterende zonnen’ van Khaled Hosseini.  Het verhaal gaat over twee vrouwen in Afghanistan. Twee sterke vrouwen die hun tiranieke echtgenoot (hij was met hun beide getrouwd) uiteindelijk weten te ontvluchten, zij het op tragische wijze. Mariam en Leila. Toen ik het boek net uithad, kon ik een gevoel van neerslachtigheid niet onderdrukken. Het mannelijk geslacht had voor mij even afgedaan. Echt, de vrouwen waren overgeleverd aan de grillen van mannen in een grillig land. Mannen die uit naam van religie, eer en cultuur de meest afschuwelijke dingen uithaalde met vrouwen. Tot het ontzeggen van medische zorg.

Nou wil ik niet beweren dat Fatima dezelfde erbarmelijke omstandigheden moet ondergaan, maar het feit dat haar onderwijs word ontzegd omdat ze anders wel eens de familienaam ten schande zou kunnen brengen is pijnlijk. Ze is in haar ontwikkeling geremd. Ik merk dat ook als ik een gesprek met haar probeer aan te knopen. Gekscherend zegt Fatima dan: Je moet mij maar niet serieus nemen. Ik kom uit een levend graf. Ain Leuh…voor mij een van de mooistebergdorpjes ter wereld, was voor haar niets meer dan een levend graf. Leren van de wieg tot het graf kreeg ineens een hele andere betekenis.Ik voelde alsof ik haar wilde redden. Ik wilde Fatima redden uit haar levend graf. Ik vroeg haar uit een gevoel van machteloosheid met mij mee. Ik zou over een paar dagen terugkeren naar Ain Leuh en vroeg haar tot die tijd mij te vergezellen. Haar tas was echt in een paar minuten gepakt. En dat was niet omdat ze niets had om in de tas te doen. Ze maakte dankbaar gebruik van het aanbod. Plotseling zag ik Mariam en Leila uit Afghanistan voor me. Waarom was er voor hen niemand opgekomen en had niemand hen beschermd? Jaren gingen verloren aan onderdrukking, geweld en harde arbeid. In gedachten zag ik hun mooie jonge gezichten langzaam veranderen door de tekenen van de tijd. Fatima heeft nog een mooi gezicht. Fatima heeft nog een kans. Kan ik daar nog wat aan veranderen? Het zal een strijd leveren die te vergelijken is met het beklimmen van een van de bergen die het dorpje rijk is. Maar het is een strijd die ik in het binnenste van mijn binnenste voel en die ik graag wil voeren.

Je wieg zal er maar gestaan hebben….

Met dank aan Joke Troost….

Gisteren een interessante bijeenkomst gehad met de welzijnsinstellingen van IJsselmonde. Op mijn verzoek en uitnodiging waren Perspect, Ok-bank en Peuterspeelzalen IJsselmonden  gaarne bereid om hun kant van het verhaal toe te lichten over het proces van gebiedsgerichte inkoop en aanbesteding van welzijn en zorg in IJsselmonde.

1 Ding is zeker, het is een bijeenkomst die mijn zorgen over de zorgvuldigheid over het proces van aanbestedingen alleen maar heeft doen toenemen. Het was stuitend om aan de hand van voorbeelden te moeten constateren dat de zorgvuldigheid in IJsselmonde echt met voeten wordt getreden. Tunahan en ik zijn een aantal weken geleden geweest bij de bestuurder van de deelgemeente Bram van Hemmen, die een zeer inspirerend verhaal had gehouden over hoe in zijn ogen zorg en welzijn in IJsselmonde georganiseerd diende te worden. En ik moet zeggen, dat wij allebei met een goed gevoel weggingen. Achteraf kan je zeggen dat het vooral een verhaal was over de toekomst. Hoe het nu gaat in de loop naar 2012 toe, dat is dan toch een ander verhaal.  Een verhaal vanuit een ander perspectief.

Ik vond dat niet alleen ik en de fractie deelgenoot moesten zijn van deze bijeenkomst, en heb het derhalve breder getrokken en de hele coalitie uitgenodigd. Allen vonden het zeer informatief en gaven aan dat ze vanuit hun eigen politieke verantwoordelijkheid zouden kijken welke eventuele vervolgacties ze zouden ondernemen. Ik heb zelf besloten om hier in eerste instantie schriftelijke vragen over te stellen aan het College. Het kan toch niet zo zijn dat we in dit proces, doordat er geen zorgvuldigheid wordt betracht, partners gaan verliezen. Deze dan vervolgens zich genoodzaakt voelen om de juridische weg te volgen en zo keihard tegen elkaar komen te staan. Het geld dat broodnodig is voor welzijn, wordt dan gestoken in allerlei ingewikkelde juridische procedures.  Dat kan toch niet de bedoeling zijn!!

Lees hier de schriftelijke vragen die ik heb gesteld aan het stadsbestuur samen met Tunahan Kuzu over dit onderwerp.

Vandaag ben ik weer bij een bijeenkomst geweest over dwanghuwelijken. Toch weer altijd heel bijzonder om te zien dat vrouwen en meiden hun hart laten spreken over  een toch moeilijk onderwerp. En altijd is het in eerste instantie dat men zegt dat het allang niet meer voorkomt, om dan vervolgens te merken dat de verhalen toch wel bestaan. Verhalen van vandaag de dag en niet van lang geleden. Zo ook bij de MCVN in Noord. Een vrijwilligersorganisatie naar mijn hart. Niet bevreesd om dit soort onderwerpen binnen de eigen gemeenschap te bespreken. Dit soort taboes moeten vind ik vooral doorbroken worden door de eigen gemeenschappen zelf. Zo ook vandaag.  Moeders en dochters gingen met elkaar in gesprek. Openhartig, eerlijk en af en toe ontroerend.

Ook behoorlijk wat emotionele verhalen. Een jonge vrouw vertelde heel openhartig dat zij op 16 jarige leeftijd werd uitgehuwelijkt door haar vader. Die dat weer deed omdat hij behoorlijk onder druk werd gezet door zijn ouders. 16 jaar en getrouwd, om vervolgens, vertelt zij verder, keer op keer verkracht te worden door haar echtgenoot. Kun je je dat voorstellen? Ik kreeg er echt kippenvel van. Dit verhaal raakte iedereen. De tissues gingen dan ook gelijk rond en ook ik kon op een gegeven moment mijn tranen niet bedwingen. Het verhaal gaat verder… Elke nacht werd er door deze jonge vrouw letterlijk en figuurlijk een doodsstrijd geleverd. Zij wilde absoluut niet dat deze voor haar onbekende man van 36 jaar, haar aanraakte. Dit resulteerde veelal in geweld. Niet zelden zat zij onder de blauwe plekken. Gelukkig heeft zij de moed en kracht gehad om een eind te maken aan dit huwelijk en dook onder. Niemand wist waar zij was, haar echtgenoot niet, haar ouders en haar familie niet. Ze krabbelde op eigen kracht er weer bovenop. En hoewel ze aangeeft dat dit haar getekend heeft, is ze bijzonder positief over de toekomst. Ze is nu ruim 30 jaar en is gelukkig getrouwd en heeft kinderen.  En geeft heel stellig en krachtig aan, dat ze er voor zorgt dat haar dochter dit nooit hoeft mee te maken.

Heel veel vrouwen die daar trouwens aanwezig waren kregen voor het eerst te horen dat het helemaal niet iets is wat opgelegd word door hun geloof, de Islam. De bijeenkomt werd begeleid door de Rotterdamse organisatie Spior en Movisie. Daarom ben ik trouwens fan van Spior. Op de achtergrond zijn juist zij op een hele goede en aansluitende manier bezig binnen de eigen gemeenschappen. Maar goed, op begrijpelijke wijze werd met behulp van zogenoemde hadiths, uitgelegd dat het alles behalve met het geloof te maken heeft. Ik heb begrepen dat er ook bijeenkomsten worden gehouden met vader en zonen. Heel goed! Ook is er een uitbreiding naar andere culturen zoals de Somalische en de Afghaanse.

Waar ik wel als raadslid enorm van geschrokken ben, ik ben nu bij een aantal bijeenkomsten geweest, en de indruk die ik kreeg is dat meiden en vrouwen niet weten waar ze terecht kunnen met hun angsten en vragen over dwanghuwelijken. Het steunpunt Huiselijk Geweld, was volgens de aanwezigen toch alleen voor vrouwen die in elkaar werden geslagen door mannen. Daar ga ik toch wel schriftelijke vragen over stellen. Ik heb echt de indruk dat Rotterdam op het gebied van dwanghuwelijken en achterlatingen voorop liep. Nu lijkt het steeds meer naar de achtergrond te geraken. Dat lijkt mij niet goed, omdat het echt nog een wezenlijk probleem is. Een probleem waar veel meer meiden (en moeders) mee kampen dan wij vermoeden.

Ook werd ingebracht dat volgend jaar de dwanghuwelijken strafbaar worden gesteld. Ouders kunnen dus bestraft worden wanneer zij hun dochter of zoon uithuwelijken. Er gebeurde iets waar ik al bang voor was. Toen men dat hoorde gaf ieder meisje, echt ieder meisje aanwezig dat zij nooit, maar dan ook nooit hun vader zouden kunnen laten straffen. Dan kiest men ervoor om toch iets van dat huwelijk proberen te maken. Daar schrok ik echt van. Is het strafbaar stellen dan wel het instrument wat je moet hebben. Ben je op die manier niet een extra drempel aan het creeren voor degene die net moedig genoeg is om die stap te maken. Hoe onbegrijpelijk het voor de buitenstaander ook is, loyaliteit kent geen grenzen. Zeker niet de loyaliteit naar de ouders toe..

Al met al, genoeg stof voor weer wat schriftelijke vragen….

Het is weer bijna kerst. Elk jaar verheug ik mij echt op de jaarlijkse gezelligheid met veel lichtjes, kerstkransjes en rode dikke mannen in rode kostuums. En als gemeenteraadslid word je voor alle diners en recepties uitgenodigd. Ik heb voor mijzelf besloten om dit jaar heel kritisch te zijn waar wel en waar niet naar toe te gaan. En ondanks het feit dat ik een groot fan ben van bijvoorbeeld het jaarlijks kerstdiner op het stadhuis, kies ik ervoor om dit jaar over te slaan. Ik heb er namelijk veel moeite mee om juist dit jaar te gaan. Een jaar dat veelal in teken stond en staat van grote bezuinigingen. Een ombuiging van ongeveer 500 miljoen op een begroting van 4 miljard, dat is alles behalve peanuts lijkt mij.

Maar goed, ik vind het lastig om nu, juist dit jaar, gezellig te gaan kerstdineren met raadsleden, Collegeleden en genodigden. Dit terwijl we bijvoorbeeld vandaag in de commissie gesproken hebben met en over Scala Rotterdam. Die volgend jaar, vanwege die bezuinigingen, misschien niet meer bestaat. Of de stichting Vluchtelingenorganisatie Rotterdam, die moeten gaan afbouwen, omdat er geen geld over is voor het vluchtelingenwerk.

En begrijp mij niet verkeerd, normaal ben ik niet weg te slaan van dit soort gebeurtenissen.. Het heeft ook wel iets. Het vieren van de kerst met de mensen die je alleen in vergaderzalen tegenkomt. Formele debatten, waar je soms hard tegen hard, recht tegenover elkaar staat. Ik weet bijvoorbeeld dat ik na een kerstdiner heel vriendelijk in mijn jas werd geholpen door Ronald Sörensen. Terwijl we bij wijze van spreken in de raadszaal geen woord tegen elkaar zeggen. En toch... ondanks deze momenten van verzoening vind ik het voor mijzelf niet kunnen om nu op kosten van de belastingbetaler gezellig ga eten. En daarmee bedoel ik echt niet te zeggen dat iedereen die een andere keuze hierin maakt, ongevoelig is voor de gevolgen van de massale bezuinigingen.

Integendeel, ik heb van dichtbij gezien dat iedereen er op zijn of haar manier moeite mee heeft.  Ik kies ervoor om deze afweging te maken. Puur op persoonlijke basis.

Om maar even te beginnen met een wat vreemd standpunt. Ik ben niet per defenitie tegen het aanbesteden van welzijn en zorg, maar ook niet per defenitie voor.

Voor mij is het van belang dat de kwaliteit van die welzijn en zorg gewaarborgd blijft. Daarom hebben wij in april van dit jaar al gevraagd naar alternatieve vormen van aanbesteden. Het lijkt of uit een soort automatisme of vanzelfsprekendheid standaard gekozen voor de ouderwetse manier van europees aanbesteden, waarbij er geconcurreerd wordt op prijs.

Daarvan hebben we gezien en meegemaakt dat het voor wat betreft de thuiszorg niet echt gunstig is geweest. We hebben toen om rust te creeeren, wel voor een vaste prijs gekozen, zodat dat element uit de concurrentie werd gehaald, en er meer geconcurreerd werd op de kwaliteit, maar je zag dat het in de praktijk voor één van de thuiszorgorganisaties onzekerheid meebracht. Deze aanbieder kreeg de gunning niet, was tot dat moment de grootste aanbieder van huishoudelijke verzorging en waren veel mensen die hier werkten, lange tijd onzeker over hun baan.

Wat ik van belang vind is dat het geen verplichting is om aan te besteden. Ik ben dan ook blij dat het College op ons verzoek dit meerdere malen heeft uitgesproken. In gesprek met Bram van Hemmen, bestuurder in IJsselmonde zag ik ook dat zijn keuze om wel aan te gaan besteden, ook positieve uitwerkingen kan hebben voor voor de wijken in zijn deelgemeente, Hij kijkt heel creatief naar hoe de wisselwerking tussen lokale welzijnaanbieders en de wijk geborgd kan worden in de afspraken. Wanneer een aanbieder de opdracht krijgt, maakt hij gelijk afspraken over wat die aanbieder, naast de gewone werkzaamheden, kan betekenen voor de directe omgeving.

Er zijn goede alternatieven van aanbesteden. Bijvoorbeeld het bestuurlijk aanbesteden. Een bestuurlijke aanbesteding levert voor alle partijen voordelen op. Zo wordt een convenant afgesloten voor zeven jaar in plaats van voor vier jaar bij een Europese aanbesteding. Het convenant kan daarna nog tweemaal stilzwijgend met een jaar worden verlengd. Het voordeel hiervan is dat alle betrokkenen, zowel de zorgaanbieders als de mensen die zorg nodig hebben, voor lange tijd weten waar zij aan toe zijn. Zorgaanbieders kunnen daardoor investeren in de zorg en hun werknemers zekerheid bieden. Het voordeel voor mensen die zorg nodig hebben voor langere tijd, is dat zij een relatie kunnen opbouwen met de persoon die hen komt helpen. In Boskoop heeft een wethouder daar samen met verschillende aanbieders in de thuiszorg een convenant getekend, waarbij de afspraak is gemaakt om niet alleen huishoudelijke hulp te leveren, maar ook andere vormen van zorg- en dienstverlening. Doordat er gewerkt wordt met een zogenoemde 'zorgleefplan' is het niet langer verplicht om Europees aan te besteden. In 2013 lopen hier in Rotterdam de contracten voor de huishoudelijke verzorging af. Dit is dan wel een goede mogelijkheid om werk te maken van kwaliteit.

Wanneer je overgaat op aanbesteden, hebben wij in de commissie aangegeven dat het van belang is om de rechten van werknemers te waarborgen. Zonder CAO-plicht geen aanbesteding. Daar zullen wij tijdens de begroting een motie over indienen. Ben benieuwd!!

B21….G4….N18….

Shit, nog steeds geen volle kaart! Gaar het vandaag nou wéér niet lukken? Er zijn wel erg veel mensen vandaag op de bingo afgekomen. Ik ben al 3 dagen aan het bingoën en kan geen balletje meer zien.

I14….O6…..B3….G26

Hé bijna…ik ben er bijna, heb bijna een volle kaart! Misschien gaat het toch weer lukken vandaag. Ik snak naar een warm bed. Gisteren ben ik toen maar samen met Khalid in het Zuiderpark gaan slapen. Wat zou Khalid nu eigenlijk aan het doen zijn. Hij kan nu helemaal nergens terecht omdattie geen papieren heeft. Het is een illegaal. Is eigenlijk wel gek dat hij dan blijkbaar geen bed meer nodig heeft om te slapen. Vind het ook wel een beetje bezopen dat hij daarom elke nacht moet rondzwerven op zoek naar een slaapplek. Het zijn toch ook gewoon mensen van vlees en bl.. oh, ik moet weer even opletten.

N10….G9….I12…B8

Ja! BINGO!!! Ja, ja, mevrouw ik mag hier slapen!! Mijn naam? Eh, dat staat op mijn pasje toch? Henk, Henk is mijn naam. U kent mij toch wel? Ik kom hier al 3 dagen bingo spelen. Wat zegt u?...niet vannacht? Ik mag niet vannacht hier slapen, maar morgen? Maar….waar moet ik dan vannacht gaan slapen? Waar zou Khalid zijn?

Woensdag in de commissie MVSP een interessante discussie gehad met Leefbaar. Al voor de commissie had Leefbaar in de media een casus beschreven waarbij een bijstandsmoeder in 1 jaar 30.000 euro extra had gekregen van de gemeente. “Jackpot van30.000" kopten onze vrienden van het AD en de Telegraaf. Waar ik mij aan gestoord heb is dat het beeld niet strookte met de werkelijkheid. Vervolgens nam de pers niet de moeite om hierop, toen in de commissie bleek dat het verhaal niet klopte, nadere berichtgeving te laten volgen.

Wat ik in de commissie zag gebeuren is dat er flinke gaten in het verhaal van Leefbaar werden geschoten door de andere commissieleden. Met name Jan Schonk van D66 deed dat op een hele krachtige manier. En toen ik de pers vervolgens heftig zag meeschrijven, dacht ik dat er wel een soort van correctie zou volgen op hetgeen daarvoor in de krant stond. Helemaal niks…

En dat is nou precies wat ik lastig vind bij het soort politiek bedrijven van Leefbaar. Gooien met stront… kijken hoeveel er blijft hangen en dan zelf aangeven dat het wel een beetje stinkt. Bij deze bewuste casus werd in de commissie al snel duidelijk dat een groot deel van de bijdrage van de gemeente een lening betrof, die vervolgens wordt ingehouden op de uitkering om zo de terugbetaling te regelen. En dat het bij een ander groot deel om eenmalige toelages ging. Het ging dus helemaal niet om jaarlijks terugkerend inkomen.

Waarom werd dat dan niet gecorrigeerd?  Of is dat geen nieuws? Sjonge jonge jonge!!