Afgelopen week stond in dagblad Trouw een artikel waarin werd beschreven dat bijna alle gemeenten in Nederland zich zorgen maken over de taal- en inburgeringscursussen. Er is geen geld meer. Een doodgeboren baby.

Nog maar een paar jaar gelden zei toenmalig minister Verdonk ervoor te gaan zorgen dat iedereen in Nederland Nederlands zou kunnen spreken. Diegenen die dat niet wilden doen zouden gestraft worden. Er zijn toen miljoenen euro’s beschikbaar gesteld om dit doel te bereiken.

De subsidie deskundigen speelden hier direct op in. In Rotterdam werd hier in ieder geval werk van gemaakt. Maar nu, jaren later, blijkt dat van de 5 Rotterdamse taalaanbieders er 3 zijn die hun doelen niet hebben gehaald. Weggegooid geld dus, jammer genoeg. Ik vraag me af of de andere steden dit beter hebben gedaan dan wij in Rotterdam. Een ding is zeker: de inburgeraars zijn er hierdoor in plaats van op vooruit juist op achteruit gegaan.

Vanaf volgend jaar er is dus geen geld meer. De inburgeraar moet zelf gaan betalen voor zijn of haar cursus. Hoe en met welk geld is nog de vraag. Terwijl iedereen het belang inziet van het spreken van Nederlands.

Want taal is niet alleen een communicatiemiddel. Wil jij meetellen, wil jij meedoen, wil jij je buren kunnen begrijpen, wil jij als voorbeeld dienen voor je kinderen, wil jij meebeslissen, dan moet je de taal leren van het land waar je woont. Als je daarvoor hulp nodig hebt, dat moet dat voor jou goed geregeld zijn. Wij moeten hen de mogelijkheid bieden de taal te leren, met zijn allen.

Beste mensen, we moeten de juiste mensen benaderen met het juiste plan. Ook de bijdragen van de zelforganisaties zijn hierin heel belangrijk. Het is belangrijk ervoor te zorgen dat de zelforganisaties zich medeverantwoordelijk voelen voor dit probleem. De werkgevers, waar een groot deel van de inburgeraars werkzaam zijn, kunnen hieraan ook een bijdrage leveren, lijkt mij.

Als er straks geen geld meer is voor taal, dan moeten wij met zijn allen goed nadenken welke bijdrage wij kunnen leveren om ervoor te zorgen dat deze mensen onze taal zo goed mogelijk machtig kunnen worden.

Ik maak mij ernstige zorgen over de toekomst van de taal- en inburgeringscursussen en hoop dat ik niet de enige ben. Laten wij onze inburgeraars aan de kant staan, of kiezen wij ervoor hen te  betrekken bij onze samenleving? Taal is immers belangrijk en is wat mij betreft de sleutel tot een goede toekomst. En verdraagzaamheid en hulp kan daar aan bijdragen.