Ik ben voor het eerst in mijn politieke carrière betrokken geweest bij het lijsttrekkersdebat voor de PvdA Rotterdam.

Een van de avonden heb ik mogen leiden en een andere heb ik bezocht. Alle drie de kandidaten waren vol van het woord ‘samen’. Nog nooit hoorde ik dat woord zo vaak als op die twee avonden.

Een paar dagen later woonde ik een lezing bij van Marinus Knoope, de ontdekker van de Creatiespiraal. Hij beschrijft in zijn gelijknamige boek “de creatiespiraal” het volgende: “Wensen en verlangens van mensen zijn een voorbode van hetgeen ze later kunnen realiseren.”

Laten we daar dus maar eens wat mee gaan doen. Van samen praten naar samen doen, van wensen, naar samen wensen. In mijn eigen termen, van Rotterdam durft! Naar Rotterdam doet!

Ik noteer dus een aantal gerealiseerde wensen in mijn agenda. Daar staat nu op 31 juli 2012 het volgende:

1.    Opening nieuwbouw Abtsweg.

2.    Feestelijke viering topwinst OBR.

3.    Uitreiking Award voor beste badplaats van Nederland in Hoek van Holland.

4.    Overdracht Rotterdam Airport.

5.    Jaarbijeenkomst projectontwikkelaars met speciale aandacht voor het succesvolle jaar 2010.

Zoals u weet hou ik er van de politiek en het bedrijfsleven op gelijke wijze te benaderen, ondanks de evidente verschillen, en hou ik niet van het communiceren over tegenstellingen. De kracht van goede ideeën zit zelden in het falen van anderen.

Het is met name het laatste onderwerp waarover veel mensen mij vroegen, geeft dan eens een voorbeeld van hoe je politiek kunt bedrijven zonder over tegenstellingen te communiceren. Na de lijsttrekkerdebatten en het verhaal van de Creatiespiraal, krijg ik de behoefte om die vraag te beantwoorden. “Nieuwe ideeën aandragen” en die vertalen in concrete wensen was en wordt steevast mijn antwoord.

Vandaar dit epistel dat gaat over het strand in Hoek van Holland, het voorterrein van Rotterdam Airport en de luchthaven van Rotterdam.

Lee Towers zei het onlangs nog in Overschie bij een geweldig geslaagd evenement als Paradie Overschie ‘spreekwoorden hebben altijd gelijk en zonder moeite krijg je niets’.

De spreekwoorden die ik in deze visie ga uitwerken is ‘wie wat bewaart die heeft wat’ en ‘beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald’.

Ik ben supertrots op mijn collega Paddy Roomer die van een heleboel zand en nog meer water een geweldig strand en veel werkgelegenheid heeft gemaakt.

Daar waar de Hoek voorheen slechts voor een beperkte groep beschikbaar was en bezocht werd, heeft hij 3 jaar lang gevochten om de Hoek ‘op de kaart te zetten’.

Juist in een tijd van recessie lukt het hem toch maar om ‘de Hoek’ zowel in de zomer als in de winter aantrekkelijk te krijgen en meer dan 400 banen te creëren.

Grote bewondering heb ik voor zijn inzet en doorzettingsvermogen. Zijn idee was ‘we gaan wat van dat strand en de zee maken en houden niet op tot het gelukt is’. Niet omdat anderen het niet wilde maar omdat hij vond dat de hoek het verdiende.

Ik roep alle Rotterdamse politici op om Paddy te helpen ‘zijn karwei af te maken ’ en Hoek van Holland nog mooier te maken (en te houden) dan dat het nu al is.

Paddy en de Hoek verdienen het en we moeten niet vergeten dat Hoek van Holland, met alle respect voor Nesselande, HET strand van Rotterdam is.

Kortom, laten we Paddy en de Hoek helpen. Geen tegenstellingen dus, samen dus. Er is en veel te winnen als Rotterdamse politiek in Hoek van Holland.

Mijn wenkbrauwen fronsten toen ik laatst in de pers las dat projectontwikkelaars hun ooit aangekochte grond graag wilden verkopen omdat zij er nu niet op konden bouwen. De directeur van het Rotterdamse OBR huilde mee dat daardoor de gemeente inkomsten derfde.

Onbegrijpelijk dat op zo’n hoog niveau op deze wijze gedacht wordt. Even gaat het iets minder en dan met zijn allen huilen en niet nadenken over of en waar de kansen liggen. ‘Mooier kun je het niet krijgen’ was mijn gedachte.

Rotterdam heeft weinig grond meer om uit te geven en je krijgt het nu goedkoop(er) aangeboden. De ontwikkelmogelijkheden voor de toekomst zijn gegarandeerd als je aan de wens van de projectontwikkelaars voldoet. En je kan goede afspraken maken over de mate van duurzaamheid. Je hebt weer een onderhandelpositie.

Je ruilt je geld in voor grond en later de grond weer voor geld en entameert de economie en ruimtelijke ontwikkeling van Rotterdam. Iedereen blij, het geld rolt weer en Rotterdam wordt er uiteindelijk (financieel) beter van.

De grond vertegenwoordigt geld, dus iedereen wordt hier beter van! De projectontwikkelaars krijgen geld terug en kunnen dat weer investeren in projecten die wel succesvol te verkopen zijn. Rotterdam krijgt weer grond in haar bezit en kan daarmee Ruimtelijke en Economische impulsen aan Rotterdam geven en verdient er op termijn weer geld aan.

Een andere gedachte die bij mij opkwam is het realiseren van werkgelegenheid door te bouwen. Een mooi voorbeeld daarvan is de pilot ‘Rotterdams Vastgoed in Overschie’.

Met dat plan worden de negatieve exploitatiesaldi van een zwembad, een theater, 3 scholen en 5 gymnastieklokalen gebundeld en als huurpenningen aangeboden aan een ontwikkelaar die voor die huurprijs een nieuw gebouw wil neerzetten met daarin 2 scholen, een sporthal, een theater, een zwembad en wellicht nog wat woningen.

De deelgemeente garandeert de huur voor langere periode zodat een bouwer het gebouw snel turn-key kan overdragen aan een belegger.

De vrijkomende grond van de 3 scholen, de gymlokalen, het zwembad en het theater komen vrij en kan door de gemeente weer uitgegeven worden als bouwgrond.

Welgeteld levert dit plan 2 vliegen in 1 klap op, te weten, er wordt gebouwd, er ontstaat een nieuwe voorziening, er ontstaan bouwlocaties, er ontstaat werkgelegenheid en last but not least, blije inwoners van Overschie.

De deelgemeente Overschie is de enige deelgemeente met een eigen luchthaven. Op de fiets naar Engeland is een veel gehoorde grap in Overschie. Wij zijn trots op onze regionale luchthaven en honderdduizenden regiogenoten maken er jaarlijks gebruik van om dan nog te zwijgen over de economische waarde voor het bedrijfsleven.

Ik heb mij laten vertellen dat toen ik nog in de korte broek liep er gedachten waren om de luchthaven te sluiten. Ik praat dan over ca. 1985.

Ik heb ook begrepen dat daarna een heel mooi plan werd gemaakt het Integraal Plan Noordrand (IPNR) met een woonwijk va ca. 11.000 woningen en een nieuwe Rijksweg onder een verplaatste start en landingsbaan door.

Ik hoorde dat om dat plan te realiseren en in tijd de exploitatie te overbruggen de luchthaven verkocht is voor een bedrag waar nu de gemiddelde voetballer nog niet voor naar een Champions League club gaat. Het gerucht is dat de koopsom ver onder de 40 miljoen gulden lag.

Een goed verkoopbedrag voor de grond en een luchthaven die enkele jaren later niet meer zou bestaan. Een fooi voor een luchthaven en een voorterrein die er nu nog ligt omdat het IPNR nooit doorging.

Voor zover ik heb gehoord zijn ze dat gewoon vergeten in Rotterdam en exploiteert luchthaven Schiphol nu ons mooie vliegveld en ontwikkelt er lustig op los als het gaat om het voorterrein.

Bij mij komt dan de gedachte op om maar liever de luchthaven en het voorterrein weer terug te verkrijgen.

De luchthaven is inmiddels breed maatschappelijk geaccepteerd, draait als een tierelier en het voorterrein is ontwikkelbare grond die we als gemeente nu niet meer hebben en weer graag willen hebben.

Kortom, ik heb aan de Rotterdamse politiek en in het bijzonder mijn partij de volgende vragen:

 

1.    Gaan we weer logisch na denken en ‘samen’ de kansen zoeken en niet alleen de onmogelijkheden benoemen?

2.    Gaan we ‘samen’ de luchthaven en het voorterrein weer Rotterdams bezit laten worden?

3.    Gaan we dan ‘samen’ nuttige dingen op dat voorterrein doen voor Rotterdam?

4.    Gaan we ‘samen’ de pilot Vastgoed in Overschie uitvoeren en als voorbeeld stellen voor alle andere wijken in Rotterdam?

5.    Gaan we ‘samen’ Hoek van Holland helpen om het strand en de zee nog boeiender te maken?

Als we op al deze vragen JA antwoorden zitten we de komende 4 jaar goed in onze bouwproductie, maken we projectontwikkelaars weer actief, helpen we de Rotterdammers aan werkgelegenheid, bieden we Rotterdammers weer goede welzijnsvoorzieningen en halen we ons geld weer terug uit de veel te goedkoop verkochte luchthaven.

Wie doet er mee, desnoods ‘SAMEN’, maar laat het niet stilvallen! We staan pas aan het begin van de creatie……

Ik ontmoet u graag op 31 juli 2012 bij al die feestelijk handelingen.

Jan Markerink