Er is een ware hype ontstaan rondom de gemeenteraadsverkiezingen in Rotterdam. Resumerend is de reden hiervan stemgedrag van voornamelijk kiezers van niet Nederlandse komaf, dus gemakshalve, nader te noemen: “Allochtoon”. Voornamelijk ook de oudere Allochtoon en ongeletterde of de taal slecht machtige Allochtoon. Ze zijn helaas nog immer niet goed genoeg geïntegreerd. Ze kunnen de beschaafde blanke autochtoon niet evenaren. Zijn niet in staat deugdelijk naar een hokje te lopen, een naampje uit te zoeken en een kruisje te plaatsen. Kortom, wangedrag, fraude, intimidatie, agressie van de Allochtoon op 3 maart 2009 in Rotterdam bij de stembussen. Althans,dat stelt de Rotterdamse pers, nader te noemen “Pers”.

Epilepsie aanvallen, astma aanvallen van de toegewijde oudere Autochtoon om de stembureaus te bemannen zijn hierdoor aangewakkerd. Zelfs de auto van een van hen is vernield. En op deze wijze heeft de Pers voldaan aan de hoge journalistieke en professionele kwaliteitseisen van de Mediawet. In Rotterdam is de beeldvorming rondom de Allochtoon goed op scherp gezet, de waarde van hun stemmetje ter discussie gesteld. De bal is terug naar de politiek.

Voor de Pers heb ik interessante informatie. Ook de landelijke verkiezingen van 2007 zijn niet goed gegaan in Rotterdam. Totale chaos geweest in ieder geval in een stemlokaal, in het centrum van de stad door toedoen van twee vrouwen van allochtone komaf. Waarvan een zelfs gemeenteraadslid is voor een bepaalde politieke partij. Ik biecht.

Het was een heerlijke, zonnige dag. Samen met mijn kantoorgenoot hebben we heerlijk gewerkt. Een rendabele dag gehad voor ons kantoor, opdat we goede jaarcijfers kunnen behalen en netjes onze belastingen kunnen betalen. Beiden zijn wij zeer betrokken in de maatschappij, we bespreken overdag niet alleen onze zaken, kantooraangelegenheden, kinderen, maar ook politiek. Wij weten van elkaar dat we op verschillende partijen stemmen en waarom wij voor een bepaalde partij kiezen. We besluiten even te voldoen aan ons plicht om te stemmen. Want wij vinden dit niet alleen een recht maar ook een plicht als je leeft in deze maatschappij. Daarom begrijpen wij ook nooit zo’n lage opkomst.

Nog immer kwebbelend lopen we door de heerlijkste straat van Rotterdam, lopen vrolijk de stemlokaal in een kerk binnen. Het is zeer stil, de mensen die het bureau bemannen staren stilletjes voor zich uit. Ze worden levendiger als wij binnen komen, want wij groeten ze vrolijk: “hallo allemaal, houd u nog een beetje vol, leuke kleur kaartjes zeg..” Keurig checken ze onze legitimaties, sturen ons door naar het hokje. Nog steeds kwebbelend gaan we samen in een hok. We hebben niets voor elkaar te verbergen. Lijkt opeens alsof er brand achter ons is ontstaan: “nee nee, dames, jullie mogen niet samen staan”. Knikkend en zwijgzaam ga ik naar het hokje ernaast terwijl ik iets probeer te zeggen in de trend van dat wij zelf niet bezwaarlijk vinden samen te stemmen. Maar mijn snelle vriendin is onderwijl al klaar en loopt automatisch achter me aan: “kijk kijk wie er ook op de lijst staat”. En het brandt achter mij weer: “nee nee, echt niet bij elkaar”’.

Gelukkig ben ik zelf ook klaar met stemmen en probeer nog steeds te verklaren dat we elkaar echt niet beïnvloeden en over andere dingen praten. Maar het is niet meer nodig want ondertussen komt een cliënt van ons kantoor enthousiast ons begroetend binnen, mijn vriendin spreekt iemand van het stembureau aan dat ze toch bij haar in de wijk woont. Kortom, we maken het wel gezellig chaotisch. Dit terwijl wat wij doen, namelijk, het veroorzaken van chaos, ongeregeldheden, volgens de Pers, totaal niet mag. En als we vrolijk iedereen bedanken, fijne avond wensen en uit het stemlokaal lopen, wordt het achter ons weer stilletjes en gaan de enkele mensen achter ons een voor een het hokje binnen om te stemmen. Zoals volgens de Pers hoort.

Wat nu met deze situatie Pers? Ga toch ook maar voortaan met uw imposante camera’s in het Centrum van de stad een kijkje nemen. Niet alleen in Rotterdam Zuid. Wellicht lopen daar kwebbelende dames rond die zich niet weten te gedragen rondom een stembus en in een stemhokje. Hierdoor zou het land wellicht zelfs opnieuw naar de stembus moeten gaan. Volgens u zouden deze dames zeer waarschijnlijk heropgevoed dienen te worden. Maar wij kunnen helaas hiervoor niet naar een kamp. Wij moeten namelijk wel werken om de belastingen te betalen ter bekostiging van de eventuele herverkiezingen.

Hoogachtend,
mw. mr. M.Birinci-Doganer