Voor het ter discussie stellen van de integriteit en professionaliteit van een ambtenaar is volgens Leefbaar Rotterdam niet veel nodig. Zelfs de Telegraaf is voor 'Telegraafbegrippen' genuanceerd. Toch jammer dat een slap staaltje onderzoek van Leefbaar Rotterdam voor deze krant voldoende was om een artikel te plaatsen en Leefbaar te helpen met het creëren van een beeld. Een beeld van een ambtenaar, die staatsgevaarlijk is en niet in staat zou zijn om inhoudelijk een dossier te behandelen, omdat hij acht jaar geleden twee columns heeft geschreven voor een tijdschrift waarin zijn persoonlijke opinie naar voren komt.

Ieder individu heeft de vrijheid om zijn of haar mening te uiten. Dat is een recht dat ik hoog heb zitten. Dat is een recht dat niet alleen voorbehouden is aan een politieke stroming of een enkeling in onze samenleving. Nee, dat is een recht dat geldt voor ons allen.

Wat ik kleinzielig vind is dat wij middenin een trend lijken te zitten waarbij je alles mag zeggen. Zelfs als het heel persoonlijk wordt grijpt men terug op dat recht. Terwijl als een ander iets zegt wat je niet aanstaat de wereld te klein is. Men vergeet dat die persoon ook recht heeft op zijn vrijheid van meningsuiting.

Laten we eens beginnen met de volgens Leefbaar 'uitgebreide' felicitaties. Het felicitatiebericht bevatte twee regels. Als dat de norm is voor het begrip ‘uitgebreid’ volgens Leefbaar zegt dat veel over het gegeven dat er ‘uitgebreid onderzoek’ is gedaan naar dit dossier.

Aangezien ik ook een aardig woordje Turks spreek zie ik ook dat de 'citaten' slecht zijn vertaald. Wat mij helemaal misselijk maakt is de rancune die uitgaat van Leefbaar Rotterdam richting het vraagstuk. Leefbaar ziet niet in dat dit persoonlijke schade en maatschappelijke schade teweegbrengt. Het is een kunstje dat we al acht jaar kennen in de Rotterdamse politiek dankzij Ronald Sörensen en zijn discipel Anita Fähmel. Net zo hard roepen totdat je gelijk krijgt en niet schuwen om dit over de rug te doen van welwillende burgers.

Immers, een verklaring op de website van www.republic.nl, waarin de betrokken ambtenaar aangeeft zich verre te houden van elke vorm van extremisme wordt niet opgenomen in het onderzoek van Leefbaar, maar wel de citaten van acht jaar terug. Kleinzielig.

Deze hele affaire doet me denken aan het verhaal van Eduard Douwes Dekker, dat ik op de middelbare school heb gelezen. Conclusie was dat “Barbertje moest hangen”. Het ging er niet om wát hij had gedaan, het ging erom dat hij moest hángen...