Vandaag hebben we afscheid genomen van Chris Huijer.
Bijna 73 jaar is hij geworden.

Ik ken hem uit de periode 2006-2010 vooral als de man van de Rotterdamse Adviesgroep Ouderenbeleid, waarvan hij een paar jaar voorzitter is geweest. Hij was de grote motor achter het gratis openbaar vervoer voor 65-plussers.
En het heeft hem – terecht – ontzettend veel goed gedaan dat we erin zijn geslaagd dat in onze stad in te voeren.
Chris was een leuke man, altijd positief, attent en optimistisch.
Eén van zijn zoons zei bij de begrafenis het treffender dan ik het kan:
"Als je al niet vrolijk was, dan werd je het wel als je Chris tegenkwam.”

Hij wilde de RAO nieuwe energie, nieuw elan geven. Niet alleen de PvdA’ers van 70 en nog ouder zouden zich er thuis moeten voelen. De RAO zou ook de 50-plussers een plek voor politiek debat en gezelligheid moeten bieden. Dat bleek een lastige taak. Maar Chris zette zich er onverdroten voor in.

Tot een nieraandoening hem stap voor stap dwong gas terug te nemen.
Hij was daar - hoe kan het anders - eerlijk over. Stak zijn ergernis over alle medische beslommeringen niet onder stoelen of banken. Maar zonder te klagen, zonder de moed op te geven.

Vandaag was het een drukbezocht afscheid. Van de gemeenteraadsfractie waren Richard Moti en ik aanwezig. Met inspirerende herinneringen van zijn kinderen én met goed gekozen muziek. "Laat me mijn eigen gang maar gaan," zong Ramses Shaffey toen we de aula binnen kwamen. En op de laatste gang naar het graf hoorden we: "Lift your hand and think of me."
Dat doe ik nu nogmaals:
Salut Chris.
Dank voor wat je in en voor de PvdA Rotterdam hebt gedaan.
Je blijft in onze herinnering.