1 op de 5 meiden is slachtoffer van huiselijk geweld. Dat zijn 8.000 meiden in Rotterdam. Dat geweld varieert van mishandeling, grote psychische druk gecombineerd met chantage, isolement, seksueel misbruik tot ontvoering. Eén op de tien meiden heeft ooit een poging gedaan zich van het leven te beroven. Het zelfmoordpercentage onder Hindostaanse meiden is vier keer hoger dan het landelijke gemiddelde en twee keer hoger dan bij meiden van Turkse en Marokkaanse herkomst. Dit zijn gegevens uit de Rotterdamse Jeugdmonitor.
Huiselijk geweld tegen meiden: het is een groot probleem en meiden uit alle delen van de bevolking kunnen er slachtoffer van worden. De PvdA wil dit probleem op de agenda zetten. Maar niet alleen dat, we hebben ook een aantal voorstellen gedaan om het geweld tegen de meiden te stoppen.

Mijn uitgangspunt is dat emancipatie begint bij het gevecht van de meiden zelf. Meiden die de ruimte willen hebben waarin ze loyaal kunnen zijn aan de eigen familie en culturele identiteit, zonder afstand te doen van vrijheden en rechten die Nederland aan vrouwen biedt. Openheid en gedachtevorming binnen de verschillende etnische gemeenschappen is een voorwaarde voor succes. Daarvoor zijn sterke vrouwen nodig die binnen die gemeenschappen als rolmodel willen dienen en een voortrekkersrol willen spelen.

Meldplicht voor hulpverleners
De meest in het oog springende tekortkoming in de huidige aanpak is het feit dat kennis niet wordt gedeeld. De arts behandelt een mishandeld meisje, de leraar, de decaan of de vertrouwenspersoon in het onderwijs hoort de verhalen over de situatie thuis, de politie krijgt meldingen van overlast door de buren, de dienst onderwijs registreert een opmerkelijke terugval in schoolprestaties, de opvang biedt tijdelijk een onderkomen. Maar van uitwisseling van die kennis is geen sprake. Ieder voor zich handelt als de professional die, op basis van een vertrouwensrelatie, zelf voor redding moet zorgen. Wat op deze manier georganiseerd wordt is veeleer een gezamenlijk falen. De vrouw of het meisje is het slachtoffer. Echt ingegrepen wordt vaak pas als de situatie helemaal uit de hand gelopen is. Daarom stelt de PvdA voor hulpverleners te verplichten informatie te delen en van signalen melding te maken.

Een discussie met hulpverleners over een meldingsplicht staat garant voor veel emoties en aarzelingen. Men vreest de aantasting van de vertrouwensrelatie. En de vertrouwensrelatie met het meisje wordt als eerste voorwaarde gezien voor succes. De angst bestaat dat een meldingsplicht ertoe leidt dat het meisje zich terugtrekt in de anonimiteit. Een meldingsplicht betekent echter niet automatisch dat vertrouwelijke gegevens centraal worden geregistreerd. Evenmin betekent het dat er als vanzelf zal worden ingegrepen, zonder overleg met het slachtoffer.
Voor mij is de meldingsplicht niet alleen een instrument om de hulpverlening effectiever te maken. Het is een voorwaarde voor een geloofwaardige en actieve overheid. Een slachtoffer heeft er recht op te weten wanneer de overheid ingrijpt, hoe zij dat doet en dat er ook daadwerkelijk wordt ingegrepen. Een overheid die zijn normen niet handhaaft is de slechtste hulp die een slachtoffer kan ontvangen: ze wordt in de steek gelaten.

Een meldpunt voor geweld tegen vrouwen
Het tweede belangrijke voorstel is de instelling van één meldpunt, waar meiden terecht kunnen en waar alle informatie wordt gebundeld. De meiden zijn te oud voor het meldpunt kindermishandeling en te jong voor de aanpak van geweld tegen vrouwen. Uit onze zoektocht blijkt dat er alle aanleiding is om tot een aanpak te komen van 13 tot 23-jarige meiden en jonge vrouwen, zonder halverwege een overstap te moeten maken naar andere vormen van hulpverlening, uitsluiten omdat de 18-jarige leeftijd wordt bereikt. Het meldpunt moet gedragen worden door een samenwerkingsverband van zelforganisaties, vertrouwenspersonen, hulpverlening, politie en justitie

Scholing en informatie
Ook stellen we voor meer aandacht te besteden aan scholing van hulpverleners in de achtergronden en de oorzaken van huiselijk geweld. Een groot deel van de hulpverleners is niet voldoende op de hoogte van de diverse subculturen. Verder moeten de inspanningen worden vergroot om slachtoffers te bereiken, te motiveren en te informeren over de mogelijkheden die er zijn. Dit zou bijvoorbeeld kunnen op de middelbare school.

Meer aandacht voor de dader
Daders krijgen nog onvoldoende aandacht van de overheid. Als zij de grenzen die de overheid stelt overschrijden, moeten ze direct aangepakt worden. Maar niet alleen in de repressieve sfeer. Er zal ook hulp geboden moeten worden die het daders mogelijk maakt hun gedrag te veranderen. Ervaringen in de vrouwenhulpverlening tonen aan dat er zeer succesvolle trajecten kunnen worden aangeboden.

Meer opvang voor bedreigde meiden
Natuurlijk is het ook nodig de opvang te verbeteren voor meiden die besluiten uit huis te gaan. Veel meiden worden belemmerd om uit huis te gaan na ernstige mishandeling, omdat ze bang zijn dat de familie hen vindt en wellicht vermoord, omdat ze de eer van de familie hebben beschadigd.

Maar wil dit alles succes hebben dan is het voor alles nodig de ogen te openen voor de problemen die er zijn en een hoge plaats in te ruimen op de politieke agenda voor waarschijnlijk het meest onderschatte sociale probleem in onze tijd: huiselijk geweld.