Ze is dertig en moeder van twee kleintjes. Mucella volgt een driemaandelijks inburgeringstraject in de wijk Feijenoord. Ze is zeer gemotiveerd. De inburgering moet haar aan haar naturalisatie helpen. Hiervoor volgde Mucella een jaar lang bij een van de ROC’s taallessen en werkte ze lange tijd als schoonmaakster.

Haar Nederlands is goed te volgen. Ze is niet meer bang om zich uit te spreken. Haar zinnen kennen structuur. Mucella heeft hoorbaar een grote voorsprong op haar klasgenoten. Die worstelen nog steeds of durven niet. Maar ze blijven komen naar de les. Vooral dankzij het engelengeduld van docente Maya. Zij is de enige met wie de cursisten wekelijks écht hun taalvaardigheid oefenen.

Thuis hebben de meeste een Nederlandse partner en Nederlandssprekende kinderen. Die vinden echter dat hun vrouw en moeder vooral haar eigen taal moet blijven spreken omdat ‘haar Nederlands zo stom klinkt’. “Ook mijn Hollandse schoonfamilie weigert Nederlands met mij te spreken. Dus spreken we altijd Spaans”, zegt een van de cursisten. Een van oorsprong Russische cursiste valt haar bij. Haar Nederlandse man en zij spreken altijd Engels.

Docente Maya verzucht: “Dit soort cursisten heeft de ideale omstandigheid om het Nederlands te oefenen. Immers, ze hebben een Nederlandse partner, Nederlandse familie, Nederlandse kinderen en toch is deze cursus het enige moment waar ze Nederlands spreken. Bizar toch!”

Ondertussen is het Mucella die helder en duidelijk het zoveelste antwoord geeft op vragen die in de cursus voorbij komen. Mucella neemt nu haar kans waar: zij heeft thuis geen Nederlandssprekende partner die haar zou kunnen stimuleren. Dit is háár moment. En dus gaat ze ervoor!