Hoewel ik pas net de 40 gepasseerd ben, ben ik me na een gesprekje met Mustapha Achich (uit de PvdA fractie Delfshaven) en Derek Otte (www.derekotte.nl) me opeens bewust geworden van mijn IT-leeftijd. Ik kan vertellen over de eerste thuiscomputers: de Psion ZX Spectrum met een spectaculair rubber toetsenbord. Casseterecorder aan, data inladen en je kon schaken tegen de computer. De tweede generatie spelcomputers en de Bulletin Board Systems:  inbellen met je telefoon naar een andere computer, informatie uploaden, en hopen dat de lijn niet werd verbroken. En oh ja, en zelf programmeren in DOS. Ik was in staat om na uren een rood blokje tegen een zwarte achtergrond over de televisie te laten bewegen. Ja, zo ging dat 30 jaar geleden. Opa vertel nog eens…

 

Have you seen the Light?

 

En dan een zondagmiddag met Mustapha en Derek. Natuurlijk lees ik een krant, zit ik iedere dag wel 1,5 uur op het internet en weet ik het één en ander over het nieuwe internettijdperk en social media. Ook ik heb getracht (en ben nog steeds bezig) informatie voor bewoners over activiteiten te bundelen via www.delfshaven.nl. Overigens nog steeds geen doorslaand succes.

 

Tijdens het gesprek met deze heren kreeg ik een soort Blues Brothers-achtig gevoel. John Belushi en Dan Akroyd, Jake en Elwood Blues, gaan samen naar een kerkdienst onder leiding van James Brown. De Blues Brothers worden door dominee James, zijn koor en de muziek begeesterd door een hogere macht. Het licht breekt letterlijk door en de oplossing voor het probleem is gevonden: ” Elwood, I’ve seen the light: we’ve got to put the band back together!

 

En dat gevoel overkwam me op een zondagmiddag. Een internetdienst geleid door twee jonge mannen. En nu ben ik ook op een missie. Een missie om social media en de PvdA Delfshaven samen te brengen. Twee dingen zijn van groot belang: inhoud en wie zit er aan de aan- en uitknop. Maar voorafgaande hieraan natuurlijk nog even een sociaaldemocratisch wijsvingertje de lucht in over de vooruitgang en techniek. Dit wordt verwoord door Plato in het verhaal over een gesprek tussen de god  Thot en en de koning Thamus.

 

Thot en Thamus

 

Dit verhaal over de gevaren van techniek heb ik niet zelf bedacht, maar is mijn weergave van het boek Technopolie van Neil Postman. Het verhaal is afkomstig uit Phaedrus van Platro, als Socrates een verhaal vertelt aan zijn vriend Pheadrus. In dit verhaal laat Thot vol enthousiasme zijn uitvindingen zien aan Thamus, de koning van een grote stad in boven-Egypte: rekenkunde, geometrie, astronomie en het schrift.

 

Volgens Thot moeten deze uitvindingen breed worden verspreid over Egypte en Thamus vraagt naar het nut van deze uitvindingen. Tamus geeft zijn oordeel over de diverse uitvindingen en over het schrift zegt Thot het volgende: "Dit is een leervak, koning, dat de Egyptenaren wijzer en sterker van geheugen zal maken. Mijn vondst is een heilmiddel voor geheugen en wijsheid.”[1] Koning Thamus geeft hem het volgende antwoord: "Thot, uitvinder der uitvinders, de ontdekker van een kunst is niet de beste beoordelaar wanneer het gaat om het goede of het slechte dat voortkomt uit het praktiseren ervan. Je hebt je als de vader van het schrift uit liefde voor je vinding dingen er aan toegekend die tegengesteld zijn aan de werkelijke functie. Degenen die het schrift zullen gebruiken, zullen stoppen hun geheugen te oefenen en vergeetachtig worden, omdat ze zullen vertrouwen op letters en niet op zichzelf. En wat wijsheid betreft: je leerlingen zullen grote hoeveelheden informatie ontvangen, zonder gedegen instructie, en als gevolg daarvan heel geleerd lijken, maar in werkelijkheid tamelijk onwetend zijn. En omdat ze schijnwijsheid aanzien voor echte wijsheid zullen ze een gevaar zijn voor de maatschappij."[2]

 

Een zee van informatie zorgt niet voor wijsheid als er geen breder kader of context is. En wie oh, wie kan er nog een goed verhaal vertellen zonder spiekbriefje en die vermaledijde powerpointpresentaties? (Ik ook niet overigens) Ook het blijvende en altijd en overal toegankelijke karakter van de informatie kan je jaren later nog opbreken. De toentertijd leuke foto in beschonken toestand blijkt bij het solliciteren opeens in relatie gebracht te worden met je betrouwbaarheid. De te snelle en scherpe opmerking en de boze blog blijken toch nog op het net rond te zweven. Enkele schaduwkanten aan technologie…

 

Let’s put the band back together

 

Deze korte overpeinzing zet wel weer een dompertje op het schrijven op mijn aanvankelijke enthousiasme om deze column te schrijven. Maar goed, ik probeer het gevoel van ‘I’ve seen the light’ weer op te pakken. Ook wij moet de band weer samenbrengen, dat wil zeggen met de oude en de nieuwe manier van communiceren weer met elkaar verbinden. Jongeren, maar inmiddels ook veel senioren maken gebruik van internet. Facebook, twtter, blogs opgeleukt met foto’s en video’s kunnen onze Delfshavense boodschap enorm ondersteunen. Natuurlijk moet dit gecombineerd worden met de ‘oude vorm’: langsgaan, vragen en aanspreken en de markt. Zo krijgen we via oude en nieuwe mogelijkheden de ‘band back together’.

 

Mr. Cab Driver, won’t you stop to let me in?[3]

 

De multiculturele agenda ondergaat een Tsunami. Deze agenda is onmogelijk, onwenselijk en vervuild en ondergraaft onze joodschristelijke en humanistische heilstaat. ‘Lariekoek’ is deze schets van de heilstaat van onze volgens Maarten van Rossem in zijn zeer leesbare boekje ‘Waarom is de burger boos?’. Deze heeft nooit bestaan heeft, is op punten een compleet onjuiste schets van de geschiedenis en bevat vele contradicties. Dit terwijl de multiculturele agenda juist wel geslaagd.

Ter illustratie: voor me tennissen op dit moment kinderen en jongeren met Nederlandse, Marokkaanse (ja, ook met een hoofdoekje lukt dat of mogen petten en zweetbanden op en om het hoofd straks ook niet meer op de tennisbaan?), Hindoestaanse, Turkse, Surinaamse en Joegoslavische afkomst samen. De één krijgt les van de ander. Zij zijn compleet niet bezig met religie, cultuur en afkomst. Ze zijn samen lekker aan het tennissen.

 

Ook van vele jongeren krijg je te horen dat de religie en etniciteit in vele gevallen geen issue meer zijn. Voor ouderen lijkt dit veel meer te spelen. Op vele manieren proberen zij wel de band op basis van religie, cultuur en etniciteit in stand te houden of te versterken. Dat is op zich hun goed recht, maar onze PvdA-Delfshaven agenda daagt wel uit tot cross-overs en verbindingen. Juist de nieuwe media kan hiervoor vanuit Delfshaven een bijdrage leveren. De techniek maakt het mogelijk voor PvdA’ers en speciaal die in Delfshaven in te stappen.

 

Inhoud, inhoud en nog eens inhoud

 

Inhoud, want hier begint en eindigt het mee. Ieder afzonderlijk en zeker gezamenlijk hebben we veel te melden. Over dat we gedaan hebben, wat we gaan doen en waarom we het zo doen. We creëren zo ons eigen medium en eigen frame. We kunnen er echt iets van maken. Want we hebben de menskracht, de denkkracht en zijn zo sneller als bijvoorbeeld een papieren krant. Eigenlijk is het gebruik van social media niet meer en niet minder dan op een nieuwe manier vastleggen van wat je al dagelijks doet: in gesprek met bewoners je verhaal ontwikkelen, vernieuwen en uitbreiden. Wat we nodig hebben in Delfshaven is de lef om deze wondere wereld te betreden.

 

Fred Burggraaf

10 april 2011

---